ไม่มีใครเคยบอกหรือไงฮะตาแก่ ว่าการถามถึงระดับยุทธ์ของคนอื่นมันเท่ากับการท้าทาย! รู้ไหม ถ้าฉันบอกระดับของตัวเองเมื่อไหร่ ฉันจะฆ่าพวกแกทั้งหมดทันทีเลย!” ถงหู่ตะโกนใส่
ใบหน้าของเหลียงชิงไห่แปรเปลี่ยนไปทันที เขาอยากร้องไห้ให้กับตัวเอง
มีกฎบางอย่างที่ไม่ได้เขียนไว้ในโลกของผู้ฝึกยุทธ์ คุณไม่ควรถามเกี่ยวกับระดับยุทธ์ของผู้อื่นอย่างไร้เหตุผล มิฉะนั้น อีกฝ่ายจะถือว่าคุณเป็นศัตรูและยังถือว่าเป็นการยั่วยุ
เขาแค่ตกใจที่ถงหู่ยังเด็กและมีความแข็งแกร่งที่น่ากลัว เขาจึงเผลอถามออกไป
“ขออภัยอย่างยิ่ง!”
เหลียงชิงไห่ประสานมือของเขาและโค้งกายเล็กน้อย
เวลานี้เสียงเย็น ๆ ก็ดังขึ้นจากนอกลานบ้าน
“ว่ากันว่าคนรุ่นเก่าย่อมรู้ความมากกว่าคนรุ่นใหม่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันไม่ใช่เรื่องจริงเสมอไป คนรุ่นเก่าบางคนก็โง่เง่าอย่างคาดไม่ถึง ถ้าแค่ขอโทษแล้วสามารถชดเชยความสูญเสียทางจิตวิญญาณของน้องชายฉันไปได้ ฉันก็ขอเอาเข็มแทงคุณสักที แล้วค่อยกล่าวขอโทษคุณทีหลังเหมือนกันได้หรือเปล่า?”
โจวอี้ก้าวเข้ามาในลานบ้าน มือหนึ่งอุ้มลูกสาว ส่วนอีกมือหนึ่งถือถุงชอปปิง
“โจวอี้…”
“พี่ใหญ่…”
ถังหว่านและถงหู่พูดขึ้นพร้อมกัน
โจวอี้ยิ้มเล็กน้อย เขาเลี่ยงฝูงชนและเดินมาที่ถังหว่าน ก่อนจะยื่นลูกสาวให้พลางโน้มตัวไปใกล้หูของเธอแล้วกระซิบว่า “พาลูกสาวของคุณเข้าไปก่อน ผมจะทำธุระข้างนอก จำไว้ บอกเสี่ยวถังและเสี่ยวรุ่ยว่าอย่าแอบมองอีก”
“อืม!”
ถังห
