บทที่ 175 ยอมตายดีกว่ายอมจำนน
‘ถูกงูกัดครั้งเดียว คุณจะกลัวเชือกสานไปสิบปี’
ตอนนี้โจวอี้เชื่อใจเฉิงฮ่าว แต่มันไม่ใช่ความเชื่อใจระหว่างพี่น้อง
เมื่อถูกหักหลัง ภราดรภาพที่เคยมีย่อมจบสิ้นลง
ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเป็นความสัมพันธ์แบบร่วมมือ โดยมีจุดประสงค์ร่วมกันก็คือการกำจัดนิกายดอกบัวขาวให้หมดสิ้น
เมื่อโจวอี้เห็นข้อความขอความช่วยเหลือจากเฉิงฮ่าว เขาก็คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหว
เขาต้องการช่วยเฉิงฮ่าวเพราะอีกฝ่ายยังมีประโยชน์อยู่
เขาต้องใช้เฉิงฮ่าวเป็นเหยื่อล่อดึงดูดพวกสมาชิกที่เหลืออยู่ของนิกายดอกบัวขาวแล้วฆ่าทิ้งให้สิ้นซาก
ณ เซียงจางวิลล่า
ภายในวิลล่าเดี่ยวที่หรูหราและงดงาม เฉิงฮ่าวนั่งอยู่ที่พื้นในสภาพที่มีบาดแผลมากมาย เสื้อผ้าของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและเลือด รอบตัวเขามีศพสี่ศพ ทั้งหมดเล้วนป็นคนสนิทของเขา
“ยังไม่พูดอีกเหรอ?”
ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมซีดเอ่ยถามอย่างเย็นชา
อีกฝ่ายนั่งอยู่บนโซฟาโดยมีผ้าก๊อซพันรอบคอ และทั้งตัวของเขายังคงมีกลิ่นยาที่ไม่พึงประสงค์ ส่วนที่หว่างนิ้วขาวและเรียวของเขามีมีดขว้างหมุนอยู่ตลอดเวลา และมีผีเสื้อที่สวยงามชนิดหนึ่งบินอยู่ในหมอกควัน
“ไม่มี! ฉันเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อยตัวเล็ก ๆ เท่านั้น ถ้าแกอยากฆ่าก็ฆ่าซะ!” เฉิงฮ่าวเช็ดเลือดออกจากปากด้วยนิ้วหัวแม่มือและหัวเราะเยาะตัวเอง
“ไม่ ไม่ ไม่ แกไม่ใช่ปลาซิวปลาสร้อย แม้แกจะเป็นคนที่ร่ำรวยในเมืองจิน
