พบุกเบิกไร้เซียนผู้ใดแซ่เจียง แล้วท ำไมจึงแข็งแกร่งเพียงนี้?”
นำมของเจียงผิงอันเหมือนปรำกฏจำกอำกำศธำตุ ไม่สิ จู่ ๆ มันก็โผล่มำกะทันหัน ท ำให้ปวงชนรู้สึกประหลำดใจเหลือเชื่อ
จำกกำรตรวจสอบ ทุกผู้ก็ได้ข้อมูลบำงส่วนของเจียงผิงอัน และทรำบสิ่งที่เกิดกับเขำในศำลำหลัก
“ฮ่ำ ๆ โอ๊ยข ำจะตำยแล้ว คนดังอย่ำงเจียงผิงอันถึงกับถูกศำลำหลักเติงเซียนบีบให้จำกจรด้วยแฮะ”
หลำยขุมก ำลังทรำบว่ำ ด้วยพรสวรรค์แข็งแกร่งของเขำ เจียงผิงอันได้เรืองนำมในศำลำหลัก สมควรจะได้วิชำจ ำแลงเซียนมำ
แต่ต ำแหน่งนี้กลับถูกคนจำกศำลำหลักเติงเซียนแย่งไป
นี่หมำยควำมว่ำศำลำหลักเติงเซียนเสียอัจฉริยะท้ำทำยสวรรค์ไปผู้หนึ่ง
ปวงชนกระหยิ่มยิ้มย่อง ไม่รู้พวกคนในศำลำเติงเซียนจะนึกเสียใจภำยหลังกันหรือไม่
เฉียนฮวั่นโหรวและเยี่ยอู๋ฉิงก็ได้ทรำบเรื่องนี้ พวกเขำล้วนพลอยยินดีกับเจียงผิงอันด้วย
ชำยผู้นี้เป็นเช่นดวงตะวัน ไม่ว่ำไปที่ใดก็เรืองรัศมีเจิดจ้ำ
“เรำควรทำบทำมเจียงผิงอันผู้นี้มำเข้ำฝ่ำย เมื่อเขำเติบโตจะอัศจรรย์ล ้ำเป็นแน่”
“ไม่ต้องทำบทำมหรอก เจียงผิงอันผู้นี้ไม่มีทำงได้โตแน่นอน”
“ท ำไมล่ะ?”
“เหตุผลง่ำยมำก เจียงผิงอันมิได้วิชำจ ำแลงเซียนจำกศำลำเติงเซียน แต่กลับใช้ปรำณเซียนได้ นี่หมำยควำมว่ำเขำฝึกฝนวรยุทธ์เซียนบำงอย่ำง และวรยุทธ์เซียนส่วนใหญ่ต้องสร้ำงรำกเซียน ทว่ำภพบุกเบิกไร้ซึ่งกฎเต๋ำเซียน ไม่มีทำงสร้ำงรำกเซียนได้เลย”
“อย่ำงนี้เอง มิน่ำเล่ำเจ
