บทที่ 172 สถานการณ์ประหลาด
เมฆดำทะมึนหนาปกคลุมท้องฟ้า ลมหนาวพัดโชยมาอย่างรุนแรง ฃ
โจวอี้ปลุกถังเสี่ยวถังออกจากเตียงตั้งแต่เช้า
แน่นอนว่าปลุกขึ้นมาเพื่อฝึกยุทธ์!
มีเพียงการวางรากฐานที่มั่นคงเท่านั้นที่จะทำให้ผู้ฝึกก้าวไปได้ไกลในเส้นทางนี้
ท่าม้า!
เป็นท่าพื้นฐานที่สุดในการฝึก
มีบันทึกไว้ในคัมภีร์อายุรศาสตร์ของจักรพรรดิเหลือง[1]ว่า “ในสมัยโบราณ มีคนที่สามารถกำราบฟ้าดิน คว้าหยินและหยาง หายใจเอาแก่นแท้ และคงวิญญาณให้เป็นอิสระ กระดูกและเนื้อของพวกเขาคงอยู่ได้ตราบนานเท่านาน”
การยืนท่าม้านาน ๆ จะทำให้ผู้ฝึกยุทธ์มีรากฐานร่างกายที่มั่นคง อีกทั้งยังแสดงให้เห็นถึงจิตใจที่มุ่งมั่นและพากเพียร
ถังเสี่ยวถังอดทนอย่างมาก แต่สภาพร่างกายของเขาแย่มาก อาจเป็นเพราะขาดสารอาหารมานาน ดังนั้นแค่ทำท่าม้าสักราว ๆ สี่หรือห้านาที เด็กน้อยก็รู้สึกว่าขาของเขาอ่อนแรง และเอวก็ยังปวดไปหมด
และเขาไม่ได้ถามโจวอี้ว่าเขาจะต้องอยู่ในท่าม้าอีกนานแค่ไหน
เขารักษาการยืนท่าม้าและดูโจวอี้ฝึกชกหมัดลมอย่างเงียบ ๆ เสียงแต่ละหมัดที่โจวอี้ชกออกไปนั้นดังคมชัดราวกับประทัดระเบิด แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นเหมือนกับยาชั้นดีที่คอยกระตุ้นให้เด็กน้อยยืนหยัดต่อไป
ยี่สิบนาทีผ่านไป
ขาของถังเสี่ยวถังสั่นมากขึ้นเรื่อย ๆ เหงื่อเม็ดใหญ่หยดลงพื้น เสื้อผ้าที่ไม่พอดีกับร่างกายของเขาก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง และเส้นเลือดบนหน้า
