บทที่ 171 การส่งมอบยา
โจวอี้ไม่ใช่เทพบุตรอะไรขนาดนั้น เขาใจดีอย่างประมาณตน
เขาแค่รักษาคนเจ็บ ช่วยชีวิตคนใกล้ตายบางคน บริจาคเงินให้โรงพยาบาลบ้างหรือพยายามสร้างโรงเรียนหรือรับเลี้ยงเด็กเร่ร่อน เขาแค่ทำในสิ่งที่อยากทำภายใต้ขอบเขตเล็ก ๆ
ไม่ใช่เพื่อต้องการมีชื่อเสียงค้ำฟ้า แต่ก็แค่สนองมโนธรรมที่ชัดเจนของตนเอง
คื่นนี้เขากินดื่มและพูดคุยกับหวงไห่เทาอย่างมีความสุข
เวลาตีสอง คนขับรถของหวงไห่เทาพาโจวอี้กลับไปส่งที่ช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า
ใต้โคมไฟทางเดินสลัว ๆ เขาค่อย ๆ เปิดประตูห้องนอนสำหรับแขกที่ชั้นหนึ่ง และเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียงท่ามกลางความมืดมิด เขายิ้มพลางมองไปที่ถังเสี่ยวถังที่กำลังหลับอยู่
อันที่จริงเขาชอบนิสัยของถังเสี่ยวถัง
เด็กชายคนนี้ไม่พูดมากแต่มีนิสัยดื้อรั้นแน่วแน่ เด็กตัวเท่านี้แต่กล้าที่จะแอบหนีออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าโดยมีน้องสาวพิการอยู่บนหลัง จากนั้นก็ตระเวนไปทั่วเมืองและเลี้ยงดูน้องสาวพิการมาจนถึงตอนนี้ ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่าเป็นคนกล้าหาญ ใจดี มีเมตตา และหวงแหน
เป็นเหล็กที่ดี แต่ต้องได้รับการขัดเกลา
โจวอี้ดึงผ้าห่มให้ถังเสี่ยวถัง ก่อนจะเดินออกไปที่ห้องข้าง ๆ เขาฟังเสียงหายใจที่สม่ำเสมอของถังเสี่ยวรุ่ยและยิ้มออกมาก่อนจะช่วยเด็กน้อยห่มผ้านวม
เมื่อเขาขึ้นไปชั้นสอง เขาไม่ได้รีบอาบน้ำ แต่เดินเข้าสู่ห้องหนังสือ
มีวัตถุดิบยาหลายชนิดที่จำเป็นในการทำยาต้มอี้เฉิน และเนื่องจา
