บทที่ 170 นักธุรกิจผู้คิดแต่กำไร
เวลา 10.00 น.
โจวอี้ออกจากบ้านและรีบไปที่พาราไดซ์คลับ
เมื่อหลี่หงอี้รู้ว่าโจวอี้กำลังจะมา เขาก็ได้เตรียมอาหารและไวน์อย่างดีไว้รอ เขาและหวงไห่เทารอที่จะให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น
และเมื่อโจวอี้มาถึง หลี่หงอี้ก็ออกจากห้องไปเพื่อให้คนทั้งคู่ได้คุยธุระสำคัญ
“ผมเจอข้อมูลที่คุณต้องการแล้ว มันเหมือนกับที่คุณพูดเลย พวกเขาเป็นเด็กกำพร้า ญาติห่าง ๆ ไม่เต็มใจที่จะเลี้ยงดูพวกเขา ก็เลยส่งพวกเขาไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า จากนั้นเด็กน้อยสองคนนี้ก็หนีไป” หวงไห่เทาโยนกองเอกสารให้กับโจวอี้
โจวอี้ถอนหายใจหลังจากอ่านข้อมูลทั้งหมด
“เหล่าหวง มาร่วมมือกันไหม”
“ธุรกิจที่ทำกำไร?” หวงไห่เทาเลิกคิ้วขึ้นถามหยั่งเชิง
เขาไม่ได้ขาดแคลนเงิน และไม่สนใจว่าเขาจะหาเงินได้เท่าไหร่ เขาสนใจว่าเขาจะเจ๋งแค่ไหนถ้าได้ทำงานกับโจวอี้
“ใช่ ธุรกิจที่ทำกำไรได้ ถ้าคุณมีความสามารถมากพอ ธุรกิจนี้จะทำเงินได้มหาศาล” โจวอี้กล่าว
“มหาศาล? บอกผมทีว่ามันจะมหาศาลแค่ไหน” หวงไห่เทาดูสนใจ แต่เขายังไม่วางใจนัก
เขารู้จักกับโจวอี้มาสักพักแล้ว เขาจึงเข้าใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจเรื่องเงินหรือรู้ค่าของเงินมากนัก บางทีธุรกิจแค่สิบล้านหรือร้อยล้านหยวน โจวอี้ก็อาจจะเข้าใจผิดคิดว่ามันเยอะแล้วก็ได้
“ยาต้มอี้เฉิน คุณจำมันได้ไหม” โจวอี้ถาม
ยาต้มอี้เฉิน?
หวงไห่เทาตกตะลึง จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เขารู้สึกตื่นเต้นและมองไปท
