บทที่ 165 ทุกอย่างพร้อมแล้ว
ใต้ต้นมะเดื่อที่มีขนาดหนาเท่าเอวคน ใบหน้าของถังเสี่ยวถังบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดในใจ
ใกล้ ๆ กับประตูโรงเรียนอนุบาล เขาเฝ้าดูรถเมอร์เซเดสเบนซ์ขับออกไปด้วยสายตาสิ้นหวัง แต่เขาก็ไม่มีแรงมากพอที่จะตามทัน
ร่างกายที่พิงต้นไม้สั่นเทาขึ้นเรื่อย ๆ
อดใจ…อดใจรออีกนิด
เขาคร่ำครวญและพยายามที่จะอดกลั้นสุดขีด หลังจากมีประสบการณ์ที่เจ็บปวดแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เขาจึงรู้ว่าความเจ็บปวดในหัวใจนั้นคงกินเวลาอย่างมากที่สุดไม่เกินสิบนาทีเท่านั้น
“สบายดีไหมพ่อหนุ่ม?” หญิงชราที่เดินผ่านมาสังเกตเห็นความผิดปกติของถังเสี่ยวถัง เธอจึงถามด้วยความเป็นห่วง และยังยื่นมือออกไปหวังจะช่วยถังเสี่ยวถัง
“อย่าแตะต้องผม…” ถังเสี่ยวถังหลบมือของอีกฝ่าย มองอีกฝ่ายที่ทำหน้าตกตะลึงด้วยใบหน้าแดงก่ำและกัดฟันพูดว่า “ผมสบายดี”
“คุณไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ คุณดูไม่ค่อยสบายเท่าไหร่เลย ไม่ต้องห่วงนะ ยายไม่ใช่คนไม่ดี ให้ยายพาไปโรงพยาบาลไหม” หญิงชราถาม
“ผมสบายดี ผมไม่เป็นอะไร!” ถังเสี่ยวถังกำหมัดแน่น พยายามข่มความเจ็บปวดเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือให้กับคำพูดของเขา และจงใจปกปิดท้องของเขาด้วย
หญิงชราตกตะลึง จากนั้นก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เธอส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณตลกจริง ๆ พ่อหนุ่ม!”
แค่นั้น!
แล้วเธอก็เดินจากไป
สำหรับถังเสี่ยวถัง ทุกวินาทีนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ทว่าหลังจากผ่านความเจ็บปวดมานับครั้ง
