บทที่ 164 เล่นใหญ่เกินไป
รถตู้เมอร์เซเดสเบนซ์เคลื่อนตัวไปอย่างราบรื่น แต่บรรยากาศภายในรถกลับค่อนข้างมืดมน
ไม่ว่าจะเป็นเฉินอ้ายหลินที่นั่งแถวหลัง หรือซุนเหมิงที่นั่งเบาะข้างคนขับ พวกเธออยากจะหัวเราะแต่ก็ไม่กล้าหัวเราะ อยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด การแสดงออกของพวกเธอแปลกประหลาดเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
ส่วนสีหน้าของถังหว่านตอนนี้นั้นเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง เธอไม่มองหน้าโจวอี้เลยสักนิด
“อะแฮ่ม…” ในที่สุดเสียงกระแอมแห้ง ๆ ของโจวอี้ก็ทำลายความเงียบ
“เมื่อครู่นี้มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ผมสาบานได้ว่าไม่เคยรู้จักกับผู้หญิงคนนั้นมาก่อนเลย แต่เสน่ห์ของผมมันคงจะแรงเกินไป ก็เลยดึงดูดพวกผึ้งและผีเสื้อแบบนั้น ขอโทษนะ!” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“พรืด…” ถังหว่านอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
เธอเป็นคนฉลาด เธอรู้แล้วว่าโจวอี้และหญิงคนนั้นไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่คำพูดของโจวอี้ก็ฟังดูหน้าด้านเกินไป
เสน่ห์ที่แรงเกินไปคืออะไร?
ดึงดูดผึ้งและผีเสื้อได้ง่าย?
หลงตัวเองซะจริงนะพ่อคุณ!
โจวอี้ถอดแว่นกันแดดของถังหว่านออก ก่อนจะวางมือบนแก้มของถังหว่านแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเสแสร้งว่า “ภรรยาของผมหัวเราะแล้วสวยที่สุด”
“ออกไป! ออกไปเลย!”
ถังหว่านหน้าแดงด้วยความอาย เธอยกมือขึ้นและปัดมือของโจวอี้ออก จากนั้นเธอก็คว้าแว่นกันแดดกลับมาสวมอีกครั้ง
เธอพยายามอย่างมากที่จะระงับความประหม่าและกลบเกลื่อนความเขินอาย
ผู้ชายคนนี้ชอบทำตามใจชอบอยู่เรื่อย เขาไม่
