บทที่ 159 เริ่มถ่ายทำ
เช้าวันรุ่งขึ้น
เฉินอันฉีสวมชุดกีฬาสีขาววิ่งไปตามเส้นทางริมทะเลสาบกับหม่าเซียวลี่ เธอไม่ได้แสดงอาการเหนื่อยหอบ ในขณะที่หม่าเซียวลี่กำลังเหงื่อแตกและเริ่มหายใจหนัก
เมื่อคืนที่ผ่านมา เธอใช้เวลาอธิบายอยู่นานกว่าหม่าเซียวลี่จะยอมเชื่อว่าเธอกับโจวอี้ไม่ได้มีอะไรเกินเลย
อย่างไรก็ตาม เมื่อคืนหม่าเซียวลี่ได้ย้ายไปที่ห้องของเฉินอันฉีเพราะเธอเลิกกับหลี่ลี่เฟิงแฟนหนุ่มของเธอแล้ว
“ไม่ไหว ฉันวิ่งไม่ได้แล้ว เธอวิ่งต่อเถอะ ฉันจะรอเธออยู่ที่นี่” หม่าเซียวลี่หอบหนัก เธอนั่งลงบนม้านั่งริมทะเลสาบและโบกมือซ้ำ ๆ
“เราวิ่งไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรด้วยซ้ำ เธอเหนื่อยมากเกินไปหน่อยไหม” เฉินอันฉีพูดอย่างหมดหนทาง
“ฉันเคยวิ่งมาก่อนที่ไหนล่ะ?” หม่าเซียวลี่ยิ้มอย่างขมขื่น
แต่แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้น
“คนทุกคนต้องดูแลร่างกายตัวเองให้ดี พวกคุณยังเด็ก จะอ่อนแอขนาดนี้ไม่ได้”
“โจวอี้?”
“หมอโจว?”
เฉินอันฉีและหม่าเซียวลี่มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
โจวอี้วิ่งมาหยุดอยู่ใกล้ ๆ และยิ้มให้ผู้หญิงทั้งสอง
เขายังมีนิสัยตื่นเช้า แต่เนื่องจากที่นี่ไม่สะดวกจะฝึกวิชา เขาจึงลุกขึ้นมาวิ่งออกกำลังกายแทน ใครจะไปคิดว่าหลังจากวิ่งไปรอบ ๆ ทะเลสาบแล้วจะได้พบกับเฉินอันฉีและหม่าเซียวลี่
“คุณยังมีอาการบาดเจ็บอยู่เลย คุณมาวิ่งได้ยังไง?” เฉินอันฉีถามด้วยความเป็นห่วง
“การวิ่งไม่ใช่ปัญหาเลย” โจวอี้โบกมือแล้วถามว่า “วิ่งด้
