บทที่ 157 เราเลิกกัน
หลี่เฉิงกุ้ยรู้สึกอับอายเพราะการแสดงออกแย่ ๆ ของหลานชาย เมื่อเทียบกับหมอโจวแล้วมันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด
หลังดื่ม!
หลี่เฉิงกุ้ยก็กลับไปด้วยความลำบากใจ หลี่ลี่เฟิงและหม่าเซียวลี่ก็กลับไปด้วยเช่นกัน
ถังจี้โจวและคนอื่น ๆ พบว่ามันน่าสนใจ หลังจากที่หลี่เฉิงกุ้ยออกไป ถังจี้โจวก็มองไปที่โจวอี้อย่างมีความสุขและถามว่า “น้องโจว คุณรู้จักพวกเขาเหรอ?”
“เคยเจอกันครั้งหนึ่งครับ” โจวอี้ยิ้ม
“คนหนุ่มสาวอย่างพวกนายนี่มีพลังล้นเหลือกันจริง ๆ!”
“พี่ถังล้อผมเล่นแล้ว คนหนุ่มสาวที่ดีต้องรู้จักควบคุมตนเอง พวกเขาปล่อยให้อารมณ์โกรธครอบงำง่ายขนาดนี้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ดี!” โจวอี้ส่ายหัว
ถังจี้โจวยิ้ม
เจ้าหนุ่มคนนี้น่าสนใจมาก
เกาชงและจินหมิงเองก็หัวเราะออกมา พวกเขาชื่นชมโจวอี้มากขึ้น
“โจวอี้ คุณเป็นหมอ คุณรู้เรื่องการรักษาสุขภาพมากไหม” หลี่เป่าเอ๋อร์ถาม
“ผมอาจไม่กล้าอวดเรื่องอื่น แต่ในเรื่องการให้คำแนะนำเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพ ผมสามารถบอกได้ว่ามีแพทย์จีนไม่กี่คนหรอกที่เก่งกว่าผม” โจวอี้กล่าวอย่างมั่นใจ
“จริงเหรอ? พ่อของฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลสุขภาพ และเขาเคยออกรายการทีวีด้วย”
“ถ้างั้นลองถามพ่อของคุณดูก็ได้ว่ามีใครที่มีพลังมากกว่าศิษย์สำนักโอสถในด้านการรักษาสุขภาพ อ้อ ลืมบอกไปว่าผมมีอาจารย์ชื่อฉู่เทียนฮุ่ยแห่งสำนักโอสถ”
“คุณมีอาจารย์ด้วยเหรอ” หลี่เป่าเอ๋อร์ตกตะลึง จากนั้นก็พยักหน้าและ