ยวกับราชันศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ?”
กระทั่งผู้ฝึกตนทั้งหลายที่ชมศึกนี้ยังรู้สึกเหนื่อย นับประสาอะไรกับผู้กำลังสู้อยู่
เจียงผิงอันยังรักษาสมาธิได้ในศึกอันเข้มข้นเช่นนี้ นับเป็นสัตว์ประหลาดแล้วแน่แท้!
ในวันที่สามสิบเจ็ด อวตารกลืนสวรรค์กลืนอวตารวารีได้อีกครั้งแต่ราชันศักดิ์สิทธิ์ก็สร้างอวตารใหม่ออกมาอีก
วันที่สี่สิบ ราชันศักดิ์สิทธิ์ใช้วิชาลับเบญจธาตุสร้างค่ายกลอันแข็งแกร่งสุดขั้ว เจียงผิงอันเกือบปราชัย
หากเจียงผิงอันมิได้ใช้วิชาลับพลังวิญญาณสร้างมารแมงมุมหน้ามนุษย์ขั้นปลายขอบเขตบูรณาการออกมารับไว้แทน เขาคงได้ตายแน่!
มารแมงมุมหน้ามนุษย์ขั้นปลายขอบเขตบูรณาการถูกสังหารไป
เจียงผิงอันฉวยโอกาสนี้กลืนร่างของราชันศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง
ทั้งกายและวิญญาณของเจียงผิงอันถึงขีดจำกัดแล้ว การสู้กับตัวตนระดับสูงสุดอย่างราชันศักดิ์สิทธิ์ ทุกลมหายใจล้วนเป็นวิกฤติเสี่ยงตาย
แต่รูปสลักศิลาของราชันศักดิ์สิทธิ์ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไร้จิตวิญญาณเป็นข้อจำกัด
ในวันที่ห้าสิบห้า เจียงผิงอันเกินรับไหว ปฏิกิริยาของเขาช้าลงเรื่อย ๆ ขณะที่อวตารกายาคลั่งของราชันศักดิ์สิทธิ์กระหน ่าโจมตีร่างมารศักดิ์สิทธิ์อย่างบ้าคลั่ง
“ไม่ไหวก็อย่าสู้เลย รับผลแล้วมาท้าทายอันดับสองเถอะ!”
ปวงชนที่พินิจศึกอยู่ก็ไม่ไหวแล้ว แต่พวกเขาอยากอยู่เห็นผลลัพธ์
เจียงผิงอันเหมือนได้ยิน ร่างโชกเลือดทั้งสามหวนคืนเป็นหนึ่งเดียว
ปวงชนถอนหายใจโล่งอก เจียงผิงอั
