บทที่ 153 คำเชิญ
โจวอี้กำลังพักผ่อนในห้องเพรสซิเดนเชียลที่หรูหรา เขาไม่ได้ฝันดีหรือฝันร้าย แต่ก็นอนหลับยาวจนกระทั่งถึงเวลาเย็น…
เมื่อตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว และในขณะที่กำลังงัวเงียมองตัวเลขบนหน้าจอมือถือ เขาก็สังเกตเห็นการแจ้งเตือนข้อความ WeChat ที่ไม่ได้อ่าน ซึ่งมันก็ถูกส่งมาโดยเฉินอันฉี
โจวอี้จึงไม่รอช้า เขาเปิด WeChat ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า
[ผมอยู่ในโรงแรมตลอดบ่าย และเพิ่งตื่น]
หลังจากตอบกลับเรียบร้อยแล้ว เขาก็สวมรองเท้าแตะและมุ่งหน้าตรงไปที่ห้องน้ำ
ภายในโรงแรมแห่งนี้มีเครื่องใช้ในห้องน้ำครบครัน หลังจากอาบน้ำแล้ว โจวอี้พบว่าตนเองไม่มีเสื้อผ้าสะอาดให้เปลี่ยน ดังนั้นเขาจึงจำใจต้องสวมเสื้อผ้าตัวเดิมที่ใส่มาตลอดสองวันที่ผ่านมา
เมื่อแต่งตัวเสร็จ โจวอี้ก็พร้อมที่จะออกไปหาอะไรกิน รวมถึงวางแผนไว้ว่าจะแวะไปหาซื้อเสื้อมาสองสามชุดเพื่อสำรองไว้
ทันทีที่โจวอี้เดินมาถึงล็อบบี้โรงแรม เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เขาหยิบมือถือออกมาดูหมายเลขที่ปรากฏ ก่อนจะพบว่าเป็นเฉินอันฉีที่โทรมา
“เฉินอันฉี เกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่มีอะไร แค่อยากถามว่าแผลคุณเป็นยังไงบ้าง? และเพราะแผลเพิ่งเย็บเสร็จ ดังนั้นวันนี้ห้ามให้แผลโดนน้ำเด็ดขาด!” เสียงเฉินอันฉีดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือของโจวอี้
“แต่วันนี้ผมอาบน้ำไปแล้ว!” โจวอี้กล่าวอย่างไม่แยแส
“นี่คุณ! …ปล่อยให้แผลโดนน้ำได้ยังไง แล้วยาล่ะ? คุณได้ทายาซ้ำอีกรอบไหม?”
“ยัง”
