รากฏขึ้นในมือ เห็นหลู่เฟิ่งโหรวอ้าปากรับก็เผยยิ้มว่า “อาจารย์เก่งที่สุดแล้ว! เก่งจริงๆ! คุณถึงจะเป็นอาจารย์ของผม ไม่ใช่ตาเฒ่าหลี่ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ไม่เป็นไร ตายไม่ได้หรอก! เพิ่งจะล้างแค้นไป บอกว่าอย่ามาก็จะมาให้ได้ ดูสิ สิ้นเปลืองน้ำแร่ชีวิตกับสสารไม่แตกดับของผมไปตั้งเยอะ…”
สิ้นเสียงก็มองไปทางทุกคน ตะโกนอย่างโมโห “ไปช่วยหน่วยซิงลั่ว!”
พวกเขากัดฟัน ไม่รั้งตัวอยู่ต่ออีก ทยอยพุ่งไปยังจุดที่อยู่ไกลออกไป!
ระหว่างที่ฟางผิงช่วยหลู่เฟิ่งโหรวฟื้นฟูก็เอ็ดด่าไปด้วย “จางเทาไอ้โง่นั่น ฉันจะไม่เชื่อเขาอีกแล้ว! แม่งเหอะ สารเลว ไอ้เวร คนรับช่วงต่อล่ะ!”
ฟางผิงด่าไปก็พาหลู่เฟิ่งโหรวลอยออกไปกลางทะเลด้วย หลิวพั่วหลู่ตกลงไปในน้ำ เขาต้องค้นหาสักหน่อย
ตอนนี้ฟางผิงบาดเจ็บหนักเหมือนกัน ปากกลับด่ากราดออกมาไม่หยุดหย่อน
เพิ่งจะลงมาถึงผิวน้ำ หลิวพั่วหลู่ก็โผล่ขึ้นมาจากทะเล เห็นฟางผิงก็ยิ้มอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่บ้าง “ไม่เป็นไรสินะ? ส่งหลู่เฟิ่งโหรวให้ฉัน เธออย่ามาอยู่ตรงนี้ ไปหาที่อยู่ของตัวเอง…”
ทางนี้กำลังพูด จู่ๆ ฉินเฟิ่งชิงก็ปะทะเข้ากับตัวฟางผิง หัวเราะแหะๆ ขึ้นมา “ตรงเป้าใช่หรือเปล่า?”
ฟางผิงถลึงตาใส่เขา เอ่ยอย่างหง
