ลงตะโกนว่า “ของปลอม ฆ่าเขาซะ!”
“สารเลว!”
หมัวเอ๋อร์ถ่าปะทุโทสะขึ้นมา โจมตีไปทางฉินเฟิ่งชิงทันที!
เจ้าคนน่ารังเกียจ นึกไม่ถึงว่าจะเลียนแบบฟางผิง ใช้ร่างแยกพลังจิตใจไปสองครั้งแล้ว ยังจะมีเยอะขนาดนั้นได้ยังไงอีก คิดว่าเขาเป็นคนโง่หรือไง?
ทว่าในใจกลับยังแค้นเคืองอยู่บ้าง บางเรื่องเจ้าลัทธิใหญ่ก็บอกแค่วัลนาเท่านั้น น่าชัง!
ฉินเฟิ่งชิงตกใจจนหน้าซีดเผือด โยนหนังสือคริสตัลออกไปส่งๆ ก่อนจะหมุนตัวเผ่นแน่บ ตะโกนว่า “สกัดไว้ สกัดไว้หน่อย ฉันจะขู่เขาเฉยๆ พวกคุณจะแยกย้ายจริงๆ กันทำไม!”
ตอนนี้ขั้นแปดสิบคน ขั้นเจ็ดอีกหลายคนล้วนเผยสีหน้ามีโทสะ!
เวลานี้แล้วนึกไม่ถึงว่านายแม่งจะยังล้อเล่นอีก!
ทุกคนกำลังคิดเรื่องนี้ หมัวเอ๋อร์ถ่าก็ทำลายหนังสือคริสตัลพวกนั้นไปบางส่วนแล้ว ครู่ต่อมากลับหน้าเปลี่ยนสีอย่างหนัก ตะโกนอย่างหวาดกลัว “วัลนา!”
“ฟางผิง เธอด่าฉันหลายครั้งขนาดนี้ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ!”
ไกลออกไปนั้น ฟางผิงแค่นเสียงในลำคอ “ไอ้โง่! เดี๋ยวก็สลายไปแล้ว ฉันยังต้องกลัวนายไปฟ้องอีกหรือไง ขั้นสุดยอดโง่ขนาดนี้เลย?”
“เธอ!”
กลางอากาศนั้น เงาของจางเทาแทบจะโมโหระเบิดแล้ว รังแกกันเกินไป!
แน่นอนว่าไม่ได้ทำให้เขาลงมือช้าลงเช
