บทที่ 151 ความตั้งใจชั่วคราว
เมื่อฉินเส้าหัววางสาย เจ้าตัวก็ถึงกับรู้สึกอับอายขายหน้า
ทันที่จัดการกับบาดแผลให้โจวอี้เสร็จสิ้น เขาก็ส่งโจวอี้และเฉินอันฉีถึงหน้าประตูโรงพยาบาล เขาไม่ได้จ่ายยาให้โจวอี้ด้วยซ้ำ เขาไม่กล้าสั่งยาใด ๆ เพราะรู้ตัวว่าในเรื่องการแพทย์นั้นโจวอี้ต้องเก่งกว่าเขาแน่ ๆ แค่เพียงหลังจากส่งอีกฝ่ายออกไปแล้วเขาจึงสามารถถอนหายใจยาวออกมาได้ รู้สึกว่าในที่สุดเขาก็ได้ส่งภาระอันหนักอึ้งออกไปเสียที
“คุณฉิน เกิดอะไรขึ้น? คนใหญ่โตคนนั้นมาจากไหน แถมยังทำให้คุณออกมาส่งถึงหน้าประตูได้แบบนี้? หญิงวัยกลางคนในเสื้อกาวน์สีขาวยิ้มและตบไหล่ฉินเส้าหัวจากด้านหลัง
“ถ้าให้เปรียบก็คงเป็นพระใหญ่ที่วัดเล็ก ๆ ของเราต้อนรับไม่ไหว” ฉินเส้าหัวยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัวกับตัวเอง
“คุณหมายถึงอะไร?” แพทย์หญิงคนเดิมยังคงถามต่อ
“คุณเคยได้ยินข่าวลือเมื่อเร็ว ๆ นี้ไหม ที่ว่ามีหมอหนุ่มมหัศจรรย์ก่อตั้งคลินิกให้คำปรึกษาของโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง”
“แน่นอน ฉันเคยได้ยินข่าวนั้นมาก่อน” แพทย์หญิงยิ้มออกมา จากนั้นใบหน้าของเธอก็ชะงักค้าง เธอชี้ไปที่ระยะไกลและอุทานว่า “เดี๋ยวนะ? อย่าบอกนะว่าคนที่คุณไปส่งก็คือโจวอี้?”
“คุณเดาได้ถูกแล้ว น่าเสียดายที่ผมไม่มีรางวัลให้!” ฉินเส้าหัวยิ้ม
“พระเจ้า! ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้ตาแก่ฉิน! โจวอี้มาที่โรงพยาบาลของเรา แต่คุณไม่บอกฉันด้วยซ้ำ คุณนี่มันสุดจะใจดำเลย…” เธอพูดจบก็วิ่งออกไป
