บทที่ 150 ไม่จำเป็นต้องนอนโรงพยาบาล
โจวอี้ถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นบาดแผลที่น่าตกใจบนหน้าอก แขน และหลัง เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมถูกฟันมาสองสามครั้ง ผมห้ามเลือดแล้ว ช่วยผมทำความสะอาดแผลแล้วเย็บ และแค่พันผ้าพันแผลไว้ก็พอ”
“เนี่ยนะอาการบาดเจ็บเล็ก ๆ น้อย ๆ?” ฉินเส้าหัวถามอย่างประชดทันทีที่เห็นบาดแผล
“อืม!” โจวอี้พยักหน้า
เฉินอันฉีที่อยู่ข้าง ๆ มองที่บาดแผลของโจวอี้
ทันใดนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที
แผลที่โดนฟันทั้งสามแผลนั้นยาวมาก มันดูน่ากลัวและมีเลือดออกมาเยอะ
แต่ทำไมเขาถึงทำตัวเหมือนไม่เป็นอะไรเลย?
โดยเฉพาะบาดแผลที่หลัง ตอนที่นั่งรถมา หลังของเขาจะต้องพิงเบาะ บาดแผลจะต้องถูกกดทับแน่ ๆ มันจะต้องเจ็บปวดมากเลยไม่ใช่เหรอ?
จู่ ๆ เฉินอันฉีก็รู้สึกลำบากใจเล็กน้อย
คนคนนี้ต้องเข้มแข็งถึงขนาดไหนกันถึงสามารถทนต่อความเจ็บปวดที่เกิดจากบาดแผลแบบนี้ได้ และยังพูดได้หัวเราะได้อีกด้วย?
ฉินเส้าหัวมองไปที่เฉินอันฉีซึ่งกำลังแสดงสีหน้าไม่น่ามอง จากนั้นก็เบนสายตากลับมาที่โจวอี้และพูดว่า “คุณนี่เหลือเกินจริง ๆ คุณบาดเจ็บมากขนาดนี้แต่กลับทำหน้าทำตาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่มาด้วยกันกับคุณคือแฟนของคุณใช่ไหม? เอาล่ะ ผมจะเขียนบิลค่ารักษาพยาบาลและรายการค่ารักษาให้คุณแฟนคุณเป็นคนไปจ่าย แล้วเดี๋ยวผมจัดการเรื่องแผลให้ทีหลัง”
“เดี๋ยวก่อน คุณบอกว่าจะเขียนบิลค่ารักษาพยาบาล?” โจวอี้ถามขึ้นทันที
“ใช่! คุณบาดเจ็บ