บทที่ 149 รู้สึกซาบซึ้งใจ
หม่าเซียวลี่รู้จักเฉินอันฉีมาหลายปีแล้ว แต่เธอไม่เคยเห็นเฉินอันฉีอยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนมาก่อน ดังนั้นเวลานี้เธอจึงอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก
“จับมือกันขนาดนี้ แนะนำเราหน่อยได้ไหม?” หม่าเซียวลี่กล่าว
“ฮะ?” เฉินอันฉีเพิ่งตระหนักว่าเธอกำลังจับมือโจวอี้อยู่
ทันใดนั้น ความตื่นตระหนกและความเขินอายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงามของเธอ เธอรีบปล่อยมือโจวอี้และพูดอย่างติด ๆ ขัด ๆ ว่า “น…นี่คือหมอโจว แพทย์ของโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง เขาเพิ่งออกมาจากบ้านเพื่อนของเขาและหารถโดยสารไม่ได้ ดังนั้นไปส่งเขากันเถอะ! ไปที่สถานีข้างหน้า”
“อุ๊ยจริงเหรอ! เฉินอันฉี ทำไมเดี๋ยวนี้หมอหล่อขนาดนี้!” หม่าเซียวลี่หัวเราะ
“เสี่ยวลี่ อย่าพูดไร้สาระ” เฉินอันฉีเหลือบมองโจวอี้อย่างรวดเร็ว และเมื่อพบว่าอีกฝ่ายสงบปากสงบคำแล้ว เธอจึงอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย
“รบกวนด้วยครับ” โจวอี้พยักหน้าให้หม่าเซียวลี่และหลี่ลี่เฟิง
“ไม่รบกวนเลย ๆ โธ่คุณสนิทกับอันฉีแบบนี้แท้ ๆ ไม่ต้องเกรงใจไป ไปกันเถอะ! ไปคุยต่อกันในรถ!” หม่าเซียวลี่ผลักแฟนหนุ่มของตัวเองอออกไป เมื่อเธอกลับไปที่ประตูรถแท็กซี่ เธอผลักให้หลี่ลี่เฟิงแฟนหนุ่มของเธอไปนั่งที่เบาะข้างคนขับแทน
“หม่าเซียวลี่ นี่เธอกำลังทำอะไร?” หลี่ลี่เฟิงรู้สึกโกรธเล็กน้อย
“นี่นายมองไม่ออกรึไง ในที่สุดอันฉีก็เจอคนรักของเธอ นายจะให้พวกเขานั่งแยกกันงั้นเหรอ นายควรนั่งเบาะหน้า ส่วนเราส