่งขึ้น
“คลื่นลมสะบั้นสับ!”
ทันใดนั้น ดาบยาวในมือของเกาอู๋พลันเปล่งแสงเงาของดาบซ้อนทับกันราวกับคลื่นในทะเลอันกว้างใหญ่ แต่ละชั้นนั้นแข็งแกร่งขั้นเรื่อย ๆ ราวกับว่ามันสามารถโค่นภูเขาและตัดดวงดาวได้
ท่วงท่าของโจวอี้ยังคงสงบนิ่ง
ยิ่งอันตรายมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสงบมากขึ้นเท่านั้น เขาระดมพลังปราณอย่างบ้าคลั่ง แขนขาของเขาบวมเป่ง และความรู้สึกแข็งแกร่งของเขาก็ปะทุขึ้นทันที
“พิฆาตดวงใจ”
ไม้เท้าหัวมังกรของโจวอี้ผสานกับพลังปราณแก่นแท้จนปรากฏแสงและเงารูปมังกรในพริบตา จากนั้นมันก็ฟาดลงไปหลายสิบครั้งปะทะกับพายุคมดาบ
เกาอู๋ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย แม้ว่าไม้เท้ามังกรนั้นจะทำลายปราณดาบของเขาได้มาก แต่เขาก็ยังมีพลังในการฆ่าที่แข็งแกร่งมากกว่าชายหนุ่มคนนี้
ทว่าในขณะที่เขากำลังจะใช้ออกอีกกระบวนท่า จู่ ๆ วัตถุสองชั้นซึ่งแผ่กลิ่นอายอันตรายก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาอย่างกะทันหัน!
เข็มเงินสองเล่มพุ่งเข้าใส่ลูกตาของเกาอู๋อย่างแม่นยำ!
“อ๊ากกกก…”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากปากของเกาอู๋ สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างยิ่งจากความเจ็บปวด และดวงตาทั้งสองมีเลือดสีแดงฉานทะลักไหลออกมา
โจวอี้หัวเราะเยาะ ร่างของเขาปรากฏขึ้นทางด้านซ้ายของเกาอู๋ ไม้เท้ากลายเป็นลำแสงฟาดเข้าที่คอของเกาอู๋โดยตรง
กร๊อบบบ…
เกาอู๋คอหักทันที ร่างของเขากระเด็นห่างไปมากกว่าสิบเมตรก่อนจะล้มลงกับพื้นและชักกระตุกสองสามที และไม่นานร่างนั้นก็สงบลง
“ฉันไม่เข้
