บทที่ 144 สังหาร
ที่ด้านหลังกำแพงวัดบนยอดภูเขาอวิ๋น มีชายวัยกลางคนสองคนซ่อนตัวอยู่ที่นี่ พวกเขารู้สึกโกรธเมื่อได้ฟังการสนทนาที่อยู่ห่างออกไปราวสิบเมตร
พวกเขาแอบจัดเตรียมและรอมาเกือบทั้งวัน แต่ผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิดเช่นนี้กลับเกิดขึ้น
ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนทางด้านซ้ายก็รู้สึกว่ามีเงาดำปรากฏขึ้นข้าง ๆ แต่ยังไม่ทันจะได้หันหลังกลับไปมอง เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ
และเมื่อเขาก้มลงมองก็เห็นมีดเปื้อนเลือดทะลวงออกจากทรวงอกของเขา
จากนั้นก็เห็นว่าที่ลำคอของสหายอีกคนมีรอยตัดจนเลือดพุ่งออกมา
ศัตรู!
เขาอยากจะอ้าปากพูด แต่ก่อนที่เสียงของเขาจะเปล่งออก หัวของเขาก็ถูกกระแทกอย่างแรง และจากนั้นสติของเขาก็ดับมืดลง
“เกิดอะไรขึ้น?” ไป่เยว่ถิงกำลังจะโจมตีเฉิงฮ่าว ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีเสียงแปลก ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง
“สวัสดี อย่าโทษเฉิงฮ่าวเลย เขาเปลี่ยนใจอยากกลับตัวเป็นคนดีแล้ว เขาไม่ต้องการร่วมลงเรือลำเดียวกันกับพวกแกอีก ดังนั้นถ้าคุณต้องการทำอะไรก็มาหาผมคนนี้เลย” โจวอี้เดินออกมาจากด้านหลังกำแพงและเช็ดเลือดออกจากปลายมีด
“ไอ้สารเลว แกทำอะไรกับสองคนนั้น!” ไป่เยว่ถิงตะโกนขึ้นมาอย่างโกรธจัด
“คุณกำลังพูดถึงชายสองคนที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงใช่ไหม? แบบเดียวกับพวกที่ซ่อนตัวอยู่ระหว่างทางขึ้นเขาสินะ พวกมันลงไปอยู่ในนรกหมดแล้ว ทำไมล่ะ คุณแปลกใจเหรอ? คิดไม่ถึงสินะว่าเรื่องจะลงเอยแบบนี้?” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้ม
“ไอ้บัด
