บทที่ 140 การโจมตี
โจวอี้และเฉิงฮ่าวนั่งอยู่เคียงข้างกันในรถ ทั้งคู่มองไปที่ทิวทัศน์ด้านข้าง
เวลานี้โจวอี้รู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย
เขาไม่ต้องการไปที่โลกตงเทียน เพราะสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดคือการที่ได้มีเวลาดูแลลูกสาวของเขาและใช้ชีวิตอย่างสงบ
แต่หนี้บุญคุณของเฉิงฮ่าว มันก็ไม่อาจทำให้เขาเมินเฉยได้
“พี่เฉิง ผมมีคำถาม” โจวอี้ถามขึ้นมาท่ามกลางความเงียบภายในรถ
“คำถามอะไร?”
“ถ้าอาจารย์ของคุณตกอยู่ในอันตรายที่โลกตงเทียน แล้วเขาแจ้งให้คุณทราบได้ยังไง เท่าที่ผมรู้คงเป็นไปไม่ได้ที่จะโทรออกมาเพราะที่นั่นไม่มีสัญญาณโทรศัพท์”
“เป็นเพราะผู้อาวุโสคนหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสได้บอกผมหลังจากที่เขาหนีออกจากที่นั่น และเขายังเปิดคลิปให้ผมดูป้ายหยกของอาจารย์ด้วย”
“คุณเชื่อจริง ๆ เหรอ” โจวอี้ถาม
“หมายถึงอะไร?” เฉิงฮ่าวเริ่มงง
“ถ้า… ผมหมายถึง ถ้าอาจารย์ของคุณไม่ได้เจออันตรายในโลกตงเทียนนั่นจริง ๆ แต่อีกฝ่ายได้ป้ายหยกของอาจารย์คุณมาโดยบังเอิญหรือไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม แล้วโกหกคุณว่าอาจารย์ของคุณตกอยู่ในอันตรายและขอให้คุณช่วยเหลือ คุณคิดว่ายังไงล่ะ?”
“มันเป็นไปได้ใช่ไหม” เฉิงฮ่าวเริ่มลังเล
“คุณจำโจวถงได้ไหม”
“จำได้ เราเคยพบกันที่พาราไดซ์คลับ” เฉิงฮ่าวตอบพลางพยักหน้า
“เขามาหาผมและบอกลาเพื่อจะกลับไปออสเตรเลีย” โจวอี้มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งและพูดต่ออีกว่า “หลังจากบอกลา เขาเตือนผมว่าห้ามไปที่ตลาดมืด เขาบอกว่