บทที่ 138 สตรีชุดขาวผู้ลึกลับ
ถังหว่านมาที่ชั้นสองก็เห็นโจวอี้และเฉิงฮ่าว
แต่เฉิงฮ่าวทักทายเธอเพียงเล็กน้อยแล้วก็รีบลงไปด้านล่าง
“เกิดอะไรขึ้น?” ถังหว่านขมวดคิ้วถาม
“เขามาหาผมเพื่อขอความช่วยเหลือ ผมเกรงว่าไม่กี่วันข้างหน้านี้ผมจะต้องออกจากเมืองจินหลิงเพื่อไปช่วยเขา”
“ไปกี่วัน? ไปทำอะไร?”
“ผมไม่รู้ ถ้าทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ผมน่าจะกลับมาในสามหรือสี่วัน แต่ถ้าไม่อย่างนั้น ผมเกรงว่าจะใช้เวลานานกว่านั้น” เพื่อป้องกันไม่ให้ถังหว่านกังวล โจวอี้แสร้งทำเป็นผ่อนคลายและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไปช่วยชีวิตผู้คนน่ะ เพราะยังไงผมก็เป็นหมอ”
ถังหว่านเงียบไปครู่หนึ่งก็พยักหน้าและพูดว่า “ฉันรู้”
โจวอี้มองไปถังหว่านที่กำลังหันหลังเตรียมจะจากไป เขาจึงก้าวไปข้างหน้าและกอดเธอจากด้านหลังไว้ทันที
เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของถังหว่านดูชะงักค้างและสั่นเล็กน้อย
“หลังจากที่ผมไป ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ อย่าปล่อยให้งานทำให้คุณเหนื่อยเกินไป เรามีเวลาอีกมากที่จะทำงานหนักในอนาคต” โจวอี้พูดอย่างอ่อนโยน
“ฉันรู้” ถังหว่านไม่ได้ขัดขืนแต่ตอบรับอย่างว่าง่าย
“ระหว่างนี้คุณดูแลลูกสาวของเราไปก่อน ถ้าผมกลับมาแล้ว ผมจะทำอาหารมื้อใหญ่ให้กับครอบครัวเรา” โจวอี้คลายกอดและจับตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้าและพูดต่ออีกว่า “มันขึ้นอยู่กับคุณแล้วที่จะบอกลูกสาวของเราว่าผมออกไปไหน ผมไม่สามารถบอกกับลูกของเราได้ด้วยตัวเอง เพราะผมกลัวว่าเธอจะไม่ปล่อยให้
