โจวอี้มองตามแผ่นหลังของถังหว่าน ทันใดนั้นก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาบอกลูกสาวของเขาให้ทานอาหารดี ๆ จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและโทรหาอู๋ฉี่หาง
เซี่ยงไฮ้
อู๋หมิ่นหรูกำลังเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำ เมื่อเธอได้รับโทรศัพท์จากอู๋ฉีหางพี่ชายของเธอ เธอก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
เธอไม่อยากให้เพื่อนบ่นจึงออกไปที่ระเบียงด้านนอก จากนั้นก็รับโทรศัพท์แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไม? พี่คิดถึงฉันเหรอถึงโทรหา? พี่ออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ”
“ยัง!” อู๋ฉีหางตอบยิ้ม ๆ
“แล้วพี่โทรมาหาฉันทำไม”
“ต่อให้ฉันไม่มีธุระอะไร ฉันโทรหาเธอไม่ได้เหรอ?” อู๋ฉีหางกล่าวอย่างหงุดหงิด
“โธ่! พี่ชาย พี่ไม่เคยโทรหาฉันถ้าไม่มีธุระสำคัญสักครั้ง จำไม่ได้เหรอ? ว่าแต่ข่าวเรื่องการรักษาตัวในโรงพยาบาลของพี่น่ะ คุณพ่อกับคุณแม่รู้เรื่องแล้วรึยัง” อู๋หมิ่นหรูเยาะเย้ย
“ก็ได้ ๆ! มันเป็นความผิดของฉันเอง เอาไว้หลังจากนี้ฉันจะโทรหาเธอทุกวันดีมั้ยล่ะ!” อู๋ฉีหางยิ้มและพูดต่ออีกว่า “พ่อกับแม่ยังไม่รู้เรื่องเข้าโรงพยาบาล ส่วนสาเหตุที่ฉันโทรมาวันนี้เป็นเพราะมีเรื่องบางอย่างให้ช่วย”
“ว่ามา!”
“อย่าให้ถังหว่านไปร่วมงานกับบริษัทของเธอ”
“ทำไม?”
“มันเป็นการตัดสินใจของโจวอี้ที่จะตั้งบริษัทบันเทิงโดยไม่ให้ถังหว่านรู้น่ะ เขากำลังวางแผนให้ถังหว่านเซ็นสัญญากับบริษัทของเขาเท่านั้น”
“เขาเปิดบริษัทบันเทิงเหรอ เขาเป็นหมอไม่ใช่หรือไง ทำไมจู่ ๆ
