บทที่ 125 แต่ผมมีเงิน!
โจวอี้เคยไปที่บาร์แห่งหนึ่งมาก่อน ที่นั่นยังมีสาว ๆ มากมายรออยู่ และบางคนก็สวยกว่าที่อยู่ข้างๆ เขาเสียอีก
ดังนั้นเขาจึงระงับความรู้สึกไม่สบายใจเหล่านี้ไปทันที
“คุณแค่ต้องพาผมไปที่ห้องชั้นบนสุด ไม่จำเป็นต้องอยู่กับผมตลอดเวลา”
“คุณโจว คุณไม่ชอบฉันเหรอ” อวิ๋นอวิ๋นถาม
“เปล่า!”
“ในเมื่อคุณไม่ได้ไม่ชอบฉัน หัวหน้าก็ให้ฉันไปกับคุณด้วยค่ะ อย่าไล่ฉันไปเลยนะ ไม่งั้นหัวหน้าจะคิดว่าฉันทำให้คุณไม่พอใจและคงจะลงโทษฉัน” อวิ๋นอวิ๋นจับแขนของโจวอี้อย่างใกล้ชิดมากขึ้น
โจวอี้มองที่เธอและไม่ได้พูดอะไร
จากนั้นทั้งสองก็มาถึงประตูห้องโถงที่ชั้นสาม โจวอี้ตบมือของอวิ๋นอวิ๋น อีกฝ่ายเข้าใจในทันที หลังจากปล่อยมือแล้ว เธอก็เปิดประตูให้โจวอี้
ห้องโถงนี้กว้างขวางมากและครอบคลุมพื้นที่หลายร้อยตารางเมตร
การตกแต่งภายในยังหรูหรามาก ไม่แย่ไปกว่าพาราไดซ์คลับเลย
ทว่าโจวอี้ก็ถึงกับต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อก้าวเข้ามาในห้อง เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเพราะมีหมอกควันอยู่ข้างใน
ภายในห้องโถงนี้ นอกจากหวงไห่เทาแล้วยังมีชายวัยกลางคนอีกสองคน และกลุ่มของสาวงามทั้งหลายที่คอยนวดไหล่ นวดขา ป้อนอาหาร ป้อนไวน์ และคอยป้อนจูบพวกเขา และยังมีเด็กสาวสี่คนในชุดกระโปรงกำลังถอดกางเกงชั้นในพลางเต้นโยกย้ายอยู่ท่ามกลางไฟหลากสี …พวกเธอเต้นรำไปกับเสียงเพลงที่ร้อนแรง
ทันใดนั้น โจวอี้ก็จำคำที่เขาได้เรียนรู้มาได้ ซึ่งเหมาะสมที่สุดสำหร
