ำนองไพเราะรื่นหู แสดงให้เห็นถึงสไตล์เรียบง่ายและสดใหม่ รวมไปถึงแนวคิดทางศิลปะที่กว้างขวาง
เป็นบทเพลงที่ดี!
ผู้เล่นคงไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
“เสี่ยวเชา ใครเป็นคนเล่นเพลงนี้” โม่เหวินเซินเดินมาเช็ดมือและถามขึ้น
“สุดยอดคุณพ่อน่ะครับ” ลู่เสี่ยวเชาเติมยาของผู้ป่วยและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อาจารย์ครับ กู่เจิงนี้เล่นได้ดีมากใช่ไหม ผู้ชายคนนั้นไม่เพียงแต่รู้จักส่วนผสมของยาดี ๆ เท่านั้น แต่ทักษะการเล่นกู่เจิงยังไม่ธรรมดา เขาน่าสนใจมาก”
“แล้วไปยุ่งอะไรกับเขา?”
“อาจารย์ครับ ‘สุดยอดคุณพ่อ’ เป็นคนที่เล่นกู่เจิง มันเป็นชื่อเล่นของเขาในโซเซียล แต่ไม่รู้ว่าชื่อเสียงเรียงนามจริง ๆ คือใคร รู้เพียงว่าเป็นแพทย์หนุ่มชาวจีนในจินหลิง” ลู่เสี่ยวเชายิ้ม
แพทย์หนุ่มชาวจีนในจินหลิง?
เล่นกู่เจิงด้วย?
อะไรจะขนาดนั้น …
โม่เหวินเซินรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์และหยิบโทรศัพท์มือถือนั้นขึ้นมาก็เห็นโจวอี้กำลังเล่นกู่เจิง
อายุน้อยแต่ใส่ชุดเหมา*[1]?
เขาทั้งหล่อเหลาและเล่นได้ดี
แต่ทำไมถึงดูคุ้นเคยจังเลยนะ?
โม่เหวินเซินเห็นแผ่นป้ายแขวนอยู่บนผนังด้านหลังโจวอี้ โดยมีอักขระที่เขียนไว้ว่า ‘สงบไร้เขตแดน’
“โรงน้ำชาปาซาน? สำนักงานของลูกสาวตระกูลซี?”
โม่เหวินเซินมีท่าทีแปลกไปทันที
เขาเคยไปที่นั่นมากกว่าสองครั้ง
เด็กสาวจากตระกูลซีคงรู้จักคนผู้นี้… สุดยอดคุณพ่อ?
จู่ ๆ โม่เหวินเซินก็หันขวับมองไปลูกศิษย์และดุออกมาว่า “คุณดู
