บทที่ 121 การแลกเปลี่ยน
แปะ แปะ แปะ
เมื่อจบการรำดาบของหญิงสาว โจวอี้ก็ปรบมือพลางเอ่ยชื่นชม “รำดาบกงซุน แสงดาบพร่างพรายส่องประกายราวกับโฮ่วอี้ดวงอาทิตย์ ท่วงท่าร่ายรำแข็งแกร่งทรงพลัง ว่องไวราวกับเทพสวรรค์โผบินอยู่บนมังกร สุดยอดไปเลย”
ใบหน้างดงามของซีชิงอิ่งแดงระเรื่อ เปล่งประกายราวกับว่าพอใจกับการเยินยอของโจวอี้ หลังจากเก็บดาบเข้าสู่ฝัก ซีชิงอิ่งก็ทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับโจวอี้ และพูดด้วยรอยยิ้มเขินอาย
“อาจารย์ของฉันบอกว่าฉันไม่ได้ฝึกรำดาบกงซุนถึงขึ้นสูงสุด และไม่สามารถบรรลุระดับสุดยอด การอยู่ร่วมกันของวิญญาณและรูปร่าง”
“คุณไม่ใช่ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ และไม่ได้ฝึกฝนทักษะกำลังภายใน มันยากที่จะนำการร่ายรำดาบกงซุนมาสู่ระดับนี้ได้” โจวอี้กล่าว
“หมอโจวรู้จักศิลปะการต่อสู้ไหม”
“ผมมาจากสำนักโอสถ” โจวอี้คลี่ยิ้ม
สำนักโอสถ?
มันคืออะไร?
ซีชิงอิ่งกะพริบตาปริบ ๆ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน
โจวอี้มองไปที่การแสดงออกของซีชิงอิ่ง และทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่าเธอไม่มีรู้เกี่ยวกับสำนักโอสถ เกรงว่าเธอคงไม่รู้เรื่องสถานการณ์ของโลกศิลปะการต่อสู้โบราณเท่าไหร่นัก เขาจึงไม่ได้อธิบายสิ่งใดมาก แต่กลับพูดเคล้ารอยยิ้ม “ผมเป็นนักศิลปะการต่อสู้แบบโบราณ และผมฝึกทั้งกำลังภายในและภายนอก”
ซีชิงอิ่งพยักหน้า “อาจารย์ของฉันบอกว่าถ้าต้องการเพิ่มทักษะการรำดาบกงซุน ต้องเรียนรู้ทักษะภายในด้วย น่าเสียดายที่อาจารย์ของฉันก็ทำไ
