บทที่ 120 ระบำดาบ
เช้าวันรุ่งขึ้น
แผนกผู้ป่วยใน โรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกของจินหลิง
เกาเหวินป๋อ จวงเหอเฉียงและภรรยากำลังรอผลการตรวจภายใน ขณะที่ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบทางเดินปัสสาวะหลายคนเองก็กำลังรออยู่ พวกเขารู้สึกหมดหนทางเพราะผลการตรวจของจวงรุยไม่ว่าจะดีหรือไม่ดีก็ไม่เป็นข่าวดีสำหรับพวกเขา
ถ้าโจวอี้รักษาจวงรุ่ยได้ ย่อมแสดงว่าหมอภายในรงพยาบาลนี้ไร้ความสามารถ แต่หากโจวอี้ ล้มเหลวในการรักษา จวงรุ่ยก็คงไม่มีทางรอดแล้วเช่นกัน
ประตูวอร์ดถูกเคาะและหมอหนุ่มในเสื้อกาวน์สีขาวก็เข้ามา
“ผลที่ออกมาล่ะ?” จวงเหอเฉียงเป็นคนแรกที่รีบไปหาหมอหนุ่ม
“ผลคือ” แพทย์หนุ่มคนนั้นทั้งแสดงความชื่นชมและถอนหายใจ “หมอโจวนั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ! พวกเราไม่สามารถรักษาจวงรุ่ยได้ แต่เขากลับรักษาได้ ผลการตรวจพบว่าร่างกายส่วนล่างบอบช้ำอย่างรุนแรง อาการบาดเจ็บส่วนใหญ่หายดีแล้ว และจะไม่กระทบต่อเรื่องเพศของเขาในอนาคต”
“ดีจริง ๆ!” จวงเหอเฉียงร้องออกมาอย่างตื่นเต้น
เกาเหวินป๋อและแพทย์ระบบทางเดินปัสสาวะบางคนเผยสีหน้ามืดมนเล็กน้อยหลังจากฟังหมอหนุ่มคนนั้นเอ่ยรายงานผล
เป็นเรื่องที่ดีที่รักษาให้หายขาด แต่เมื่อหมอจากโรงพยาบาลอื่นมารักษาคนไข้ที่พวกเขารักษาไม่ได้ พวกเขาจะตื่นเต้นดีใจเพื่ออะไร?
คุณจะดีใจไปเพื่ออะไร?
แพทย์หนุ่มที่เพิ่งรายงานผลนั้นเห็นสายตาของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญหลายคนที่มองมาที่เขาด้วยสายตาเย็นชา ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเย็นวาบที่ค
