โรงพยาบาลมาแล้ว แต่สรุปก็คือร่างกายส่วนล่างของจวงรุ่ยได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินกว่าจะรักษาให้หายขาดได้
นอกจากนี้เขายังดูหมิ่นหมอโจวที่จวงเหอเฉียงเชิญมาเป็นอย่างมาก เพราะแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญที่เก่งมากที่สุดในโรงพยาบาลก็ยังไม่สามารถรักษาได้ อีกฝ่ายจึงไม่เชื่อว่าจะมีใครทำได้ เว้นเสียแต่ปรมาจารย์แพทย์แผนจีนเท่านั้น
แต่ในเมืองจินหลิงมีปรมาจารย์แพทย์แผนจีนซะที่ไหน?
เขาเกรงว่าหมอแซ่โจวคนนั้นก็แค่พูดเกินจริง
“หมอโจวบอกว่าเขาจะมาจริง ๆ เหรอ” เกาเหวินป๋อถาม
“ใช่แล้ว หวงไห่เทาจะพาเขามา” จวงเหอเฉียงตอบ
“ตกลง! มารอดูว่าเขาจะสามารถรักษาลูกชายของคุณได้หรือเปล่า” เกาเหวินป๋อกล่าวด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว
“ถ้ารุ่ยรุ่ยเป็นอะไรไปจริง ๆ เราต้องไม่ไว้ชีวิตสัตว์เดรัจฉานที่ชื่อหลินอะไรนั่นนะ ฉันจะสู้กับพวกเขาเอง แม้ว่าฉันจะต้องตายก็ตาม” ภรรยาของจวงเหอเฉียงร้องไห้อย่างขมขื่น
“หุบปาก!” แม้ว่าจวงเหอเฉียงจะมีความคิดแบบเดียวกัน แต่ก็ไม่เหมาะที่จะเรื่องนี้ในตอนนี้
“คุณตะคอกใส่ฉันทำไม คุณมีความสามารถในการตามหาคนที่ทำร้ายลูกชายของคุณไหมล่ะ!” เธอกล่าวอย่างโกรธเคือง
จวงเหอเฉียงไม่ได้พูดอะไรอีก
เขาแค่ต้องรอเท่านั้น!
แต่หากไม่สามารถรักษาลูกชายของเขาได้จริง ๆ เขาจะจัดการลูกชายของตระกูลหลินเอง แม้ว่าจะต้องจ่ายด้วยอะไรก็ตาม แต่เขาต้องทำให้ตระกูลหลินจะไม่สามารถอยู่ในเมืองจินหลิงได้
ก๊อก ก๊อก
ประตูห้องวอร์ดถูกเคาะ และเป็นหวงไห่เทาท
