เปิดร้านอาหารดีไหม มันอร่อยจริง ๆ” หวังเจิ้งเหว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“โอ้ ๆ ลืมไปได้เลยครับ! ผมชอบทำอาหารให้ครอบครัวกับพวกเพื่อน ๆ มากกว่าน่ะ ถ้าคนอื่นอยากกินก็เชิญไปนอนเถอะ บางทีอาจมีโอกาสในฝัน” ชายหนุ่มพูดอย่างขอไปที
“ฮ่าฮ่าฮ่า…”
“เข้าท่าดีแฮะ ฮ่าฮ่า!”
“พ่อคะ ซุปนี้อร่อย!” ถังเหมียวเหมี่ยวหยิบชามใบเล็กยกซดหมดในคราวเดียว ลิ้นเล็ก ๆ แลบเลียริมฝีปากแล้วพูดด้วยเสียงใส
“เอาไว้พ่อจะทำให้กินอีกวันหลังนะ” หลังจากที่โจวอี้พูดจบ เขาก็มองไปที่ทั้งสามคนและกล่าวว่า “ผมใส่สมุนไพรจำนวนมากในซุปนี้ ซึ่งมีสรรพคุณที่ดีในการบำรุงปราณและเลือด คุณควรดื่มในขณะที่มันกำลังร้อน ๆ”
“อืม ไหนลองซิ…” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายทั้งสามก็หยิบถ้วยซุปขึ้นมาทันที
หลังจากทานซุปตะพาบฝีมือโจวอี้ พวกเขาก็รู้สึกพึงพอใจมาก ชีวิตนี้คงตายตาหลับแล้ว
กริ๊ง…
ขณะนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของโจวอี้ก็ดังขึ้นในทันใด
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูและพบว่าเป็นหวงไห่เทา ทันใดนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก
“เฮ้ คุณอยู่ที่ไหน” โจวอี้กล่าวอย่างยินดีหลังจากรับสาย
“ผมโทรไปเมื่อสองสามชั่วโมงที่แล้ว แต่ดูเหมือนว่าคุณยุ่งอยู่และจงใจไม่รับสาย… อยากให้พวกเขาเป็นห่วงหรือไงกัน” หวงไห่เทาแสร้งหัวเราะแล้วพูดต่อว่า “จวงเหอเฉียงโทรหาผมตั้งสี่สายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน และภรรยาของเขาก็โทรหาผมอีกสองสาย คาดว่าพวกเขาคงกังวล”
“พวกเขาอยู่โรงพยาบาลไหน” โจวอี้ถาม
“โรง
