บทที่ 114 วางหมาก
โจวอี้เป็นคนใจดี ไม่ว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร เขาก็คิดอย่างนั้นเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นผู้คนหรือเรื่องราวต่าง ๆ เขาเองก็มีทั้งความรู้สึกชอบและไม่ชอบ
เขาไม่มีความรู้สึกดี ๆ ต่อชายตรงหน้าที่ถูกทุบตีราวกับหมาป่าคนนี้แม้แต่เศษเสี้ยว ดังนั้นการรักษาจึงไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย
กร๊อบ!
โจวอี้คว้าขาที่แตกหักของจวงรุ่ยพลางออกแรกเล็กน้อย
“อ๊า…”
จวงรุ่ยกรีดร้องเสียงแหลม และสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
“อย่าร้อง ถ้าไม่อยากกลายเป็นคนพิการก็อดทนไว้ อย่าลืมว่าผมเป็นหมอ” โจวอี้ตำหนิ
“…”
ใบหน้าของจวงรุ่ยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด และน้ำตาของเขาก็หลั่งรินออกมา อย่างไรก็ตาม คำพูดของโจวอี้ก็ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก เขาไม่อยากกลายเป็นคนพิการ
กร๊อบ!
โจวอี้หักกระดูกขาของอีกฝ่ายอย่างแรงและจัดให้ใหม่อีกครั้ง
ภายใต้ด้วยความเจ็บปวดอันแสนสาหัส จวงรุ่ยไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้และกรีดร้องออกมาอีกครั้ง แต่ชั่วพริบตานั้น เสียงกรีดร้องก็จางหายไป จวงรุ่ยทนความเจ็บปวดไม่ไหวจึงเป็นลมสลบไป
“ไร้ประโยชน์… เจ็บแค่นี้ก็ทนไม่ได้” โจวอี้ประชัดประชัน
จากนั้นเขาก็มองไปที่พนักงานต้อนรับที่ยืนหน้าซีดอยู่ไม่ไกล และกล่าวเคล้ารอยยิ้ม “รบกวนช่วยผมหาไม้และผ้าพันแผลให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”
“อ่า… โอเคค่ะ” พนักงานหญิงคนนั้นตอบรับอย่างรวดเร็ว และกุลีกุจอออกไปหาสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการ
เธอใช้เ
