บทที่ 112 ยุแยง
โจวอี้เดินออกจากประตูสำนักงานและถูกหวงไห่เทาจับไหล่เอาไว้เพื่อให้หยุด เมื่อมองดูสีหน้าที่ไม่เป็นมิตรของอีกฝ่าย เขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องมีความคิดสกปรกในใจ
หวงไห่เทาโน้มตัวเข้ามาถามโจวอี้ “น้องโจว บอกความจริงกับผมมาว่าคุณหลงใหลในความงามของชิงอิ่งใช่ไหม กำลังตกอยู่ภายใต้มนต์สะกดของความงามสินะ?”
“เปล่านะ อย่ามาพูดไร้สาระ!” โจวอี้ปฏิเสธทันที
“เหอะ ๆ แค่มองแวบเดียวผมก็รู้แล้ว ไม่เช่นนั้นคุณจะมีท่าทีต่อต้านจวงรุ่ยทำไม จะสนับสนุนให้เขาไปสร้างปัญหาให้กับคนอื่นเพื่ออะไร?”
“ผมก็แค่คนใจแคบ ในเมื่อเขาไม่เป็นมิตรกับผมก่อน ดังนั้นมันจึงเป็นธรรมดาที่ผมจะสั่งสอนเขาสักหน่อย” โจวอี้กล่าวอย่างใจเย็น
“จิตใจของนายนี่คับแคบจริง ๆ” หวงไห่เทาตกตะลึง
“แน่นอน ตัวอย่างเช่นในวันที่เราพบกัน หากคุณกล้าแสร้งทำเป็นไม่รู้จักผม วันรุ่งขึ้นทุกคนในเมืองจินหลิงจะได้รู้แน่นอนว่าตระกูลหวงเป็นหนี้ผู้อื่น ซึ่งแน่นอนว่าชื่อเสียงของตระกูลหวงย่อมย่อยยับ” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้มกวน ๆ
“แค่ก ๆ นี่คุณอายุยังน้อยนะ ควรประมาณตนบ้างว่าหม้อร้อนไหนเปิดได้ หม้อไหนไม่ควรเปิด”
หวงไห่เทากล่าวด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ เขาแอบจำได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่คนใจกว้างนัก อีกฝ่ายพร้อมจะสร้างความย่อยยับให้แก่คนที่ไม่เป็นมิตรได้เสมออย่างโหดเหี้ยม ดังนั้นเขาจึงไม่ควรสู้กับอีกฝ่ายไม่ว่าจะตอนนี้หรือในอนาคต
อีกด้านหนึ่ง ซีชิงอิ่งยืนอยู่หลังประตูอย
