บทที่ 111 หยางโม่
หวงไห่เทาส่ายหน้าด้วยความเสียใจ เขารู้สึกว่าโจวอี้พลาดไปหน่อย เพราะหากสามารถผลิตยาต้มอี้เฉินได้ในปริมาณมากก็คงจะเป็นเรื่องดีสำหรับผู้ชายหลายคน!
ก่อนหน้านี้เขาได้ดื่มยาต้มอี้เฉินตามปริมาณที่โจวอี้สั่ง เป็นผลให้เอวและขาของเขาไม่เจ็บปวดอีกต่อไป และดูเหมือนว่าเขาจะมีสุขภาพที่ดีขึ้นด้วย แม้แต่บรรดาคนรักเก่าของเขามาเห็นเขาในตอนนี้ก็ยังต้องรู้สึกสึกดายร่างกายที่ฟิตปึ๋งปั๋งของเขาเชียวล่ะ
ดังนั้นในสายตาของหวงไห่เทาแล้ว ยาต้มอี้เฉินจึงเป็นที่มาของความสุขทางเพศและศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย
“คุณโจวเป็นแพทย์แผนจีนเหรอ? หรือคุณคือหมอเทวดาที่ดูแลชิงอิ่ง?” จวงรุ่ยเริ่มตระหนักถึงตัวตนของโจวอี้
“ผมไม่ใช่หมอเทวดาหรอก ผมแค่สามารถรักษาโรคเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้เท่านั้น”
“คุณโจวช่างถ่อมตัวจริง ๆ” จวงรุ่ยกล่าวชื่นชม แต่ส่วนลึกในใจยังคิดว่าโจวอี้เป็นศัตรูหัวใจตัวฉกาจ
ใช่แล้ว!
เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุด!
ถ้าโจวอี้สามารถรักษาซีชิงอิ่งได้จริง ๆ เกรงว่าในใจของซีชิงอิ่งนั้นคงประทับใจชายคนนี้มากที่สุด! เพราะท้ายที่สุดแล้ว ซีชิงอิ่งก็คงให้ความสำคัญกับการมีชีวิตรอดและผู้อุปถัมภ์ในการช่วยชีวิต
ต้องสืบหาประวัติของชายคนนี้ให้ดี และ… ฆ่าเขา
อย่างไรก็ตาม เขาต้องรอให้โรคประหลาดของซีชิงอิ่งหายดีเสียก่อน
จวงรุ่ยจิบชาและครุ่นคิดอย่างเงียบงันและไม่ได้สัมผัสถึงความหอมกรุ่นเป็นพิเศษของชา
ในขณะที่หวงไห่เทาดื่มชามานับไ
