บทที่ 109 ช่วงเวลาที่ดี
มีชาชนิดหนึ่งในประเทศจีนที่ทุกคนรู้จักกันดีว่าเป็น ‘ราชันแห่งชาอูหลง’ คนรักชานับไม่ถ้วนรู้จักแต่ชื่อ แต่ไม่เคยเห็นหน้าตาของมันจริง ๆ!
แต่โจวอี้เคยดื่มชาชนิดนี้แล้ว…
ในสมัยนั้น เขาดื่มชานี้ไปครึ่งหม้อราวกับวัวกระหายน้ำ แม้แต่อาจารย์ผู้มีเมตตาจิตยังโกรธควันจนออกหู และเฆี่ยนตีเขาเพราะไม่รู้คุณค่าของชาคุณภาพเช่นนี้
“ต้าหงเผา[1]?” โจวอี้ถามขึ้นขณะจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า
“ใช่!” ซีชิงอิ่งยิ้ม
“แล้วมัวรออะไรอยู่ เอาออกมาให้ผมชิมหน่อย!” โจวอี้ตบต้นขาและพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ผมเคยดื่มชานี่มาก่อน น่าเสียดายที่ตอนนั้นไม่รู้จักวิธีดื่มเลยยกดื่มซะทีเดียวหมด ยังไม่ทันได้ลิ้มรสชาติก็ลงท้องไปเสียแล้ว…”
“…”
ซีชิงอิ่งพลันตกตะลึง ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะข้าง ๆ แล้วเอื้อมมือไปหาภาพวาดทิวทัศน์ที่แขวนอยู่บนผนัง จากนั้นภาพทิวทัศน์นั้นก็ค่อย ๆ เคลื่อนไปทางซ้ายจนเผยให้เห็นตู้เซฟ!
ติ๊ด…
ป้อนรหัสผ่านและเปิดตู้เซฟ
ซีชิงอิ่งกวาดสายตามองกล่องชาหลายสิบกล่องภายในนั้น ไม่นานก็หยิบกล่องชาสีแดงออกมา แต่แทนที่จะรีบปิดประตูเซฟ เธอกลับเดินตรงมาหาโจวอี้และยื่นกล่องชาให้
ชายหนุ่มเปิดกล่องของมันและหยิบใบชาออกมา หลังจากดมกลิ่นใบชาแล้ว เขาก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ใช่ นี่คือชาที่เก็บมาจากภูเขาอู่อี้ ผมไม่คิดว่าจะได้เห็นมันอีกครั้ง”
ซีชิงอิ่งยิ้มและต้มน้ำเพื่อเตรียมชงชา
หลังจากชงชาหอมกรุ่นแล้ว เธอก็ใส่ชากลับไปเข้
