บทที่ 108 แขกโรงน้ำชา
เช้าวันนี้โจวอี้ไปที่ตลาดเพื่อซื้อผักจำนวนมากและยังมีตะพาบตัวใหญ่อีกสองตัว
หลังจากเตรียมอาหารเช้าแล้ว ชายหนุ่มก็ได้รับข้อความจากถังหว่านว่าเธอต้องออกไปทำงานก่อนเวลาเพราะมีงานด่วนเข้ามา และขอให้เขาไปส่งลูกสาวที่โรงเรียนแทน
นี่คือข่าวดี และมันทำให้โจวอี้มีความสุขขึ้นมาในทันที
เขาเดินไปที่ห้องถัดไปก็พบว่าวันนี้ลูกสาวของเขายังคงนอนอุตุอยู่บนเตียง
หลังจากเกลี้ยกล่อมอยู่นาน ทั้งยังหลอกล่อและให้สัญญาอยู่หลายครั้ง โจวอี้ก็ช่วยลูกสาวแต่งตัวได้สำเร็จ ก่อนจะพาเธอลงไปทานอาหารเช้า แล้วจึงอุ้มเธอไปโรงเรียนท่ามกลางหิมะสีขาวโพลน
ตอนนี้หิมะตกอย่างหนัก
โลกทั้งใบถูกปกคลุมด้วยหิมะหนา ๆ ทิวทัศน์โดยรอบถูกถมไปด้วยสีขาวจนมองอะไรแทบไม่ออก
ณ โรงน้ำชาปาซาน
รถออฟโร้ดคันใหญ่ขับมาหยุดอยู่ที่ข้างถนน ก่อนที่หวงไห่เทาในชุดเสื้อขนมิงค์จะก้าวลงมาจากรถ เขามาพร้อมกับชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทสีขาวที่มีอายุราว ๆ ยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี
“โอ้ ดูท่าว่ากิจการของโรงน้ำชาจะดีมากสินะ! ถึงมีรถหลายคันจอดอยู่ที่ประตูแบบนี้” หวงไห่เทามองไปที่รถหรูจำนวนมากทั้งสองฟากฝั่งของถนน ดวงตาฉายแววเย้ยหยันออกมา “แต่กลิ่นชาคงไม่หอมเท่ากลิ่นคนงาม ถึงได้มีคนขี้เมาอยู่มากมายในเมืองจินหลิงนี้”
“ซีชิงอิ่งป็นของผม” ชายหนุ่มรูปหล่อกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“คุณจวงดูมั่นใจมากจริง ๆ นะ แต่ถ้าคุณอยากได้คนงามคืนไป คุณก็ต้องต่อสู้กั
