พื่อช่วยชีวิตเพื่อนบ้านสามคน ทุกคนล้วนยกนิ้วโป้งให้เขาเพื่อแสดงความชื่นชม
“ฮือออ…”
ทันใดนั้น เกาฮุ่ยฮุ่ยก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังขึ้น เธอหันไปมองที่สนามเด็กเล่นก็เห็นลูกชายของเธอนอนอยู่บนพื้น ลูกชายของเธอร้องไห้ขณะงอตัวด้วยท่าทางเจ็บปวด ในขณะที่เด็กหลายคนรอบ ๆ มองดูถังเหมียวเหมี่ยวอย่างระมัดระวัง
เธอรีบวิ่งเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง “มีอะไรเหรอลูก?”
“ถังเหมียวเหมี่ยวเตะผม มันเจ็บ” หวังเสี่ยวเฟยชี้ไปที่เป้ากางเกงแล้วร้องไห้
เกาฮุยฮุยเผยสีหน้าทุกข์ใจเล็กน้อย แต่ไม่สามารถหัวเราะหรือร้องไห้ได้
โจวอี้และหวังอวี่ห่าวเองก็รีบวิ่งมาดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
“เหมียวเหมี่ยว เป็นอะไรไป?”
“หวังเสี่ยวเฟยดึงผมเปียของหนู หนูไม่ยอมให้เขาดึง เขาก็เลยจะทุบหนู” ถังเหมียวเหมี่ยวพูดด้วยความโกรธ
เมื่อได้ยินเรื่องนี้หวังอวี่ห่าวก็จ้องไปที่ลูกชายของเขาอย่างรวดเร็วและถามว่า “สิ่งที่เหมียวเหมี่ยวพูดมามันจริงไหม?”
“ผม ผมแค่คิดว่าเธอดูดีเวลาผล่อยผมโดยไม่ถักเปีย ผมเลยอยากแก้ผมเปียให้เธอ… ฮึก” หวังเสี่ยวเฟยกล่าวทั้งน้ำตา
“ไอ้ลูกตัวเหม็น ลูกจะรู้ได้ยังไงว่าเหมียวเหมี่ยวจะดูดีตอนที่ไม่มีเปีย” หวังอวี่ห่าวดุลูกชาย
“อย่าดุเด็ก ลูกสาวของผมเพิ่งฝึกศิลปะการต่อสู้กับผมเมื่อเร็ว ๆ นี้ ให้ผมตรวจสอบอาการของเสี่ยวเฟยก่อนเถอะ” โจวอี้ย่อตัวลงเพื่อบังสายตาของลูกสาว จากนั้นเขาก็ปลดกระดุมกางเกงของหวังเสี่ยวเฟย
มันแดงและบวม?
โจวอี้ขมว
