บทที่ 105 การตรัสรู้
โจวอี้แตะหน้าจางเหยาเหยาเบา ๆ จากนั้นอมยิ้มแท่งก็หนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเขาอย่างน่าอัศจรรย์ เขาดึงพลาสติกห่อออกแล้วค่อย ๆ นำอมยิ้มใส่เข้าไปในปากของเธอ
“ฉันช่วยเธอไว้เมื่อวานนี้ เพราะฉันสัญญากับแม่ของเธอว่าฉันจะช่วยชีวิตของเธอให้ได้”
“ฉันเป็นหมอ ฉันเจอคนกล้าหาญมามากมาย แต่แม่ของเธอเป็นคนที่กล้าหาญที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ”
“ฉันเชื่อว่าถ้าหากแม่ยังกล้าหาญได้ขนาดนั้น ลูกสาวก็ต้องมีความกล้าหาญไม่แพ้กัน”
“เหยาเหยาเป็นลูกสาว ดังนั้นเธอต้องกล้าหาญเหมือนแม่ของเธอ ถูกต้องไหม?”
โจวอี้หยุดพูดและสังเกตท่าทีของเด็กน้อย
“อืม!”
ในที่สุดจางเหยาเหยาก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง เธอพยายามผงกศีรษะและเค้นเสียงออกจากลำคอ
โจวอี้จึงพูดต่อด้วยสีหน้าอ่อนโยน “ความปรารถนาแม่ของเธอคือขอให้ฉันช่วยเธอ และให้เธอได้มีชีวิตที่มีความสุขและมีสุขภาพที่ดี ฉันได้ทำสิ่งที่ฉันสัญญากับแม่ของเธอแล้ว ถ้าอย่างนั้นเธอควรทำตามความปรารถนาของแม่ด้วย จงใช้ชีวิตให้มีความสุข และรักษาตัวเองให้ดี ตกลงไหม?”
จางเหยาเหยาพยักหน้าอีกครั้ง แต่คราวนี้มีน้ำตาไหลออกมา
โจวอี้ปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของเด็กน้อยอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “ฉันเชื่อว่าเธอเป็นเด็กที่ฉลาด ใจดี และกล้าหาญ พ่อกับแม่จากไปแล้ว แต่เธอยังมีญาติคนอื่น ๆ ใช่ไหม พวกเขาทั้งหมดรักเธอมาก พวกเขาต้องการเห็นเธอเติบโตแข็งแรงและมีความสุข ดังนั้นเหยาเหยา เธอควรร่วมมือกับแพทย์ในการรักษ
