บทที่ 104 หลันเสวียน
ภายในห้องนอนอันมืดมิดเพราะดวงไฟไม่ได้ถูกเปิด ดวงตาของพวกเขาสอดประสานกัน โจวอี้สามารถมองเห็นความเย็นชาและความคับข้องใจที่ซ่อนอยู่ในแววตาของอีกฝ่าย
“ผมเสียใจ…”
“นั่นคือคำอธิบายของคุณงั้นเหรอ?”
“เธอให้กำเนิดลูกสาวของผม ลูกสาวผมชื่อเหมียวเหมี่ยว ปีนี้อายุสี่ขวบครึ่ง น่ารักมาก ๆ”
“ลูกของใคร?”
“ของผม!”
“แล้ว?”
“ผมต้องรับผิดชอบ”
โจวอี้มองดูใบหน้าของอีกฝ่ายที่เปลี่ยนเป็นซีดขาว หัวใจอันหนักอึ้งเต็มไปด้วยคำขอโทษและความรู้สึกผิด
ชายหนุ่มเกลี้ยกล่อมดอกไม้งามที่อยู่ตรงหน้านี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน หากไม่ใช่ด้วยเหตุผลพิเศษ ทั้งสองคนอาจจะสร้างครอบครัวไปแล้วก็ได้
“คุณต้องรับผิดชอบ…เพราะเรื่องลูกใช่ไหม?” ผู้หญิงในชุดกระโปรงแดงกัดฟันกรอด ดวงตาของเธอที่ดูเหมือนจะมีไฟลุกโชนจับจ้องไปที่โจวอี้
“ใช่” ชายหนุ่มตอบกลับอย่างกล้าหาญ
อารมณ์ของหญิงสาวชุดแดงยังคงคุกรุ่น
ทันใดนั้น เธอก็ดึงตัวโจวอี้ขึ้นมา และใบมีดที่บางราวกับปีกของจั๊กจั่นก็บินผ่านนิ้วของเธอ ส่งผลให้ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เสื้อผ้าของโจวอี้ก็หลุดเป็นชิ้น ๆ จนกลายเป็นเศษผ้าปลิวว่อน
หญิงสาวตรงหน้านี้งดงามจนคนมองแทบหยุดหายใจ ผมยาวสลวยเรียบตรงขับเน้นผิวพรรณขาวเนียน เธอปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกก่อนจะผลักโจวอี้ลงไปที่เตียงอย่างป่าเถื่อน
หลังจากนั้น บทสนทนาในห้องก็หยุดลง หลงเหลือเพียงเสียงครวญครางและเสียงหอบหายใจเท่านั้น
ร่างกายของโ
