บทที่ 98 เสียงในห้องเก็บศพ
ความรักของแม่สามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้!
โจวอี้เห็นด้วยตาของเขาเองจนอดทึ่งไม่ได้
นอกจากนี้ ยังมีอีกหนึ่งอารมณ์ผุดขึ้นในหัวใจเขา ซึ่งเรียกว่า ‘ความเจ็บปวด’
เพราะชายหนุ่มไม่เคยมีความสุขกับความรักและการเสียสละของผู้เป็นแม่
ระหว่างทางไปแผนกฉุกเฉิน เขานึกถึงเรื่องของถงหู่
เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ตอนที่ถงหู่กลับมาจากนอกภูเขา โจวอี้ได้เตรียมอาหารและไวน์ให้ถงหู่
ครั้งนั้นถงหู่เมา และโจวอี้ยังคงจำฉากนั้นได้ดี ร่างกายที่แข็งแกร่งเหมือนหมีนั่งกอดเข่าตัวเองและร้องไห้อยู่บนพื้น
ชายหนุ่มยังคงจำสิ่งที่ถงหู่พูดทั้งน้ำตา
“พี่อี้ ผมไม่มีแม่อีกแล้ว! ตอนที่ผมกลับมาจากข้างนอก แม่ของผมจะคอยทำอาหารให้ ซ่อมเสื้อผ้า ไล่ผมไปรอบสนามด้วยไม้กวาด และเกลียดที่ผมกลับมาจากป่าด้วยสภาพเหมือนลิงเปื้อนโคลน ”
“แต่เมื่อผมกลับมาครั้งนี้ กลอนประตูก็ขึ้นสนิม สนามหญ้าเต็มไปด้วยหญ้าขึ้นรก และห้องก็ว่างเปล่า ไม่เหลืออะไรเลยนอกจากใยแมงมุม”
“ไม่มีบุหรี่ ไม่มีอาหารร้อน ๆ และไม่มีแม่คอยดุด่าผมอีกแล้ว”
“ฮือ…”
“พี่อี้ ผมคิดถึงแม่ อยากกินอาหารฝีมือแม่ อยากถูกเธอตีอีกสักครั้งก็ยังดี! ฮือ…”
ในเวลานั้น โจวอี้เพียงรู้สึกเวทนาถงหู่เท่านั้น แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว คนที่รักมากที่สุดในโลกได้จากไป ใครบ้างจะทนไหว?
แผนกฉุกเฉิน
เมื่อโจวอี้มาถึง เขาก็พบว่าผู้บาดเจ็บสาหัสทั้งหมดถูกส่งไปที่ห้องผ่าตัด และมีผู้บาดเจ็บเล็กน้อยเ
