บทที่ 97 เผชิญหน้ากับความตาย
ทันใดนั้นม่านตาของโจวอี้ก็หดตัว เขารีบวิ่งไปที่เตียงคนไข้เตียงหนึ่งทันที
มีคนสองคนนอนอยู่บนนั้น
คนหนึ่งเป็นผู้หญิงแต่งตัวสดใส ข้อศอกของเธอทาบลงผ้าปูเตียง เผยภาพหยาดเลือดซึมกระจาย เธอกำลังโอบเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อายุราว ๆ ห้าขวบไว้ เหล็กเส้นเจาะหลังของเธอทะลุไปถึงท้องของเด็กหญิงที่อยู่ด้านล่าง
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คล้ายจะหมดสติ น้ำตาเอ่อคลอรอบดวงตา
ผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนนั้นมือไม้สั่นเทา เธอกัดปลายลิ้นเรียกสติที่กำลังจะดับของตนเอง
เมื่อโจวอี้ไปถึง เขาก็ได้ยินเสียงของเธอเปล่งออกมาอย่างเบาหวิว
“เหยาเหยา อย่านอน ฟังแม่ อย่านอน…”
เสียงนั้นอ่อนแรงลงทุกที เช่นเดียวกับเรี่ยวแรงพยุงกายของเธอ
โจวอี้หยุดอยู่หน้าเตียง หัวใจของเขาสั่นและหนักอึ้ง
ด้วยสภาพท่าทางของคนทั้งคู่ เขาเดาว่าคุณแม่ยังสาวใช้ร่างกายของเธอปกป้องลูกสาวตอนที่เกิดอุบัติเหตุ น่าเสียดายที่เหล็กเส้นนั้นแข็งแรงเกินไป มันจึงเจาะร่างกายและหน้าท้องของเด็กหญิงตัวน้อยเข้ามาได้
ระหว่างทางที่มาโรงพยาบาล พวกเขาไม่สามารถดึงเหล็กเส้นออกได้ง่าย ๆ ดังนั้นจึงต้องรักษาท่านี้ไว้จนถึงตอนนี้
เขาต้องช่วย!
โจวอี้ยืนอยู่หน้าเตียง คว้าข้อมือของผู้หญิงคนนั้นเอาไว้
ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะรู้สึกบางอย่าง ดวงตาของเธอที่กำลังจะปิดก็เปิดขึ้นอีกครั้ง เหล็กที่เสียบท้องอยู่ทำให้เธอตื่นเต็มตา
เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างยากลำบาก และเห็นเค้าร่างของโ
