บทที่ 96 โศกนาฏกรรมของแผนกฉุกเฉิน
เสียงลมเหนือกรีดอากาศดังหวีดหวิว ขณะที่กระแสน้ำเย็นกำลังโหมกระหน่ำซัดสาด
ฝนตกหนักอย่างไม่ลืมหูลืมตา
โจวอี้รีบมาที่วิลล่าข้าง ๆ อย่างรวดเร็วด้วยถังเก็บความร้อนสองถังและร่มกระดาษน้ำมันสีอำพัน
เขาเป็นคนมีน้ำใจมาก
ข้างนอกนี้ฝนกำลังตกหนัก และเพื่อไม่ให้ลูกสาวของเขาโดนฝนโดยไม่ตั้งใจ เขาจึงนำอาหารเช้าไปวางบนโต๊ะด้วยตนเอง
กับข้าวสี่อย่างและซุปอีกหนึ่ง นอกจากนี้ยังมีเกี๊ยวกุ้ง ซาลาเปาไส้เห็ด และไข่ต้มสี่ฟองด้วย
“มากเกินไปหรือเปล่าคุณโจว” เหม่ยหลานไม่ค่อยกินข้าวเช้าด้วยกัน เธอจึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นโจวอี้เตรียมอาหารเช้ามากมายเช่นนี้
“ไม่มากหรอก เหมียวเหมี่ยวกำลังโต ร่างกายควรได้สารอาหารมากอยู่แล้ว” โจวอี้ยิ้มก่อนจะเอ่ยเสริมว่า “อีกอย่าง เรามีกันสี่คนน่าจะทานหมดนี้ได้อยู่แล้ว”
“มีของฉันด้วยเหรอคะ” เหม่ยหลานถามด้วยความงุนงง
“แน่นอนสิ! คุณก็เป็นสมาชิกในครอบครัวของเรานะ! เอาล่ะ ไปเอาจานกับตะเกียบมาให้ผมเถอะ!” โจวอี้ว่า
“อ๊ะ! ตกลงค่ะ ฉันจะไปเอามาให้!” เหม่ยหลานพลันรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ จากนั้นเธอก็รีบไปเอาข้าวของในครัวโดยไว
เธอชอบโจวอี้ เพราะคิดว่าเด็กคนนี้ทั้งหน้าตาดีและจิตใจดีไม่น้อย
แม้ว่าตอนนี้เธอจะได้รับเงินเดือนสองก้อนและรับผิดชอบดูแลความสะอาดของวิลล่าทั้งสองหลัง แต่ตราบใดที่โจวอี้อยู่ที่บ้าน เธอจะไม่สามารถมีส่วนร่วมในการทำอาหารได้เลย สรุปแล้วเธอจึงรู้
