บทที่ 94 ค้นหาความจริง
โจวอี้ไม่เชื่อในสิ่งที่เกาเฟิงพูดทั้งหมด และไม่ต้องการเปิดเผยข้อมูลว่าเขาอาจเป็นผู้รอดชีวิตจากตระกูลโจว เมื่อเผชิญหน้ากับการสอบถามของอีกฝ่าย เขาจึงค่อย ๆ ส่ายหน้าและตอบออกไปว่า “ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นเขาคือเมื่อสามปีที่แล้วที่เขาหลานเมิ่ง ผมไม่เคยเห็นเขาเลยตั้งแต่เขาออกไปเก็บสมุนไพร”
“คุณมีข้อมูลติดต่อของเขาไหม?” สายตาแปลก ๆ แวบผ่านดวงตาของเกาเฟิง
“ภูเขาชางหลางไม่มีสัญญาณโทรศัพท์มือถือ ผมไม่ได้เล่นตลกกับคุณนะ ผมเพิ่งมีโทรศัพท์มือถือก็ตอนที่มาจินหลิงนี่แหละ” โจวอี้ส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม
“น้องโจวเคยอยู่ในภูเขาเหรอ?” เกาเฟิงรู้สึกประหลาดใจ
“ใช่ ก่อนที่ผมจะอายุยี่สิบสี่ปี ผมไม่เคยออกไปข้างนอกมาก่อนเลย” โจวอี้กล่าว
เกาเฟิงรู้สึกแปลก ๆ
เขารู้สึกว่าคำพูดและบุคลิกของโจวอี้ไม่เหมือนกับคนในท้องถิ่นที่เติบโตขึ้นมาในหุบเขา
“น้องโจว โรคของถงถง…” เกาเฟิงลังเล
“ปล่อยให้เขาเข้ามา ผมจะตรวจสอบให้” โจวอี้กล่าว
“ดี!”
เกาเฟิงเรียกโจวถงเข้ามา แต่โจวถงตะโกนว่าเขาไม่ได้ป่วยและจะไม่ยอมให้โจวอี้รักษา
“ถงถง เชื่อฟังเถอะ หมอโจวเป็นหมอมหัศจรรย์ ถ้าเขารักษาลูกได้ ลูกจะฉลาดขึ้น ในอนาคตไม่ว่าลูกจะเล่นวิดีโอเกมหรือเรียนรู้สิ่งอื่น ๆ มันก็จะมีพลังมากขึ้น” เกาเฟิงโน้มน้าว
“จริงเหรอครับ?”
“จริงสิ!”
เกาเฟิงพยักหน้าอย่างหนัก
โจวถงลังเลอยู่ครู่หนึ่งและในที่สุดก็ตกลงอย่างไม่เต็มใจ
โจวอี้รู้สึกถึงชีพจรข
