หลังจากที่เกาเฟิงพูดอย่างนั้น เขาก็มองอีกฝ่ายอย่างคาดหวังและถามว่า “ยาที่คุณส่งมาจะช่วยแก้ปัญหาไตของผมได้จริง ๆ ใช่ไหม?”
“อย่ากังวลไป! ถ้าคุณกินมันติดต่อกันอย่างมีวินัย มันจะแก้ไขไตของคุณได้ภายในหกเดือน” โจวอี้ยิ้ม
“ยอดเยี่ยมเลย ขอบคุณน้องโจว!” เกาเฟิงเปลี่ยนสรรพนามเรียกโจวอี้ คำพูดของเขาดูเป็นมิตรมากขึ้น
“ด้วยความยินดี”
โจวอี้โบกมืออย่างสบาย ๆ พลางมองโจวถงที่อยู่ข้าง ๆ เขา และพูดอย่างเป็นกันเองว่า “อันที่จริงผมคิดว่ายังมีคนข้างกายพี่เกาที่ต้องการการรักษาเช่นกัน”
เกาเฟิงมองตามสายตาโจวอี้และมองไปที่โจวถง “ถงถงเป็นลูกบุญธรรมของผม ดูเหมือนสมองของเขาทำงานไม่ค่อยดีนัก น้องโจวรักษาเขาได้ไหม”
“ผมมีความคิดบางอย่าง แต่ยังต้องลองก่อนถึงจะรู้ว่าจะรักษาให้หายขาดได้ไหม” โจวอี้ยิ้ม
“ลองสิ น้องโจวลองได้เลย! ถ้าน้องโจวสามารถแก้ปัญหาของถงถงได้ ผมยินดีจะ…จ่ายรางวัลให้หนัก ๆ เลย!” เกาเฟิงกล่าวอย่างจริงจัง
โจวอี้เลิกคิ้ว
เขาตระหนักได้ว่าเกาเฟิงให้ความสำคัญกับโจวถงมาก
ทำไมเกาเฟิงต้องให้ความสำคัญกับลูกชายบุญธรรมที่มีปัญหาทางสมองขนาดนี้?
“พี่เกา ดูเหมือนคุณจะให้ความสำคัญกับลูกชายบุญธรรมคนนี้มาก?” โจวอี้เอ่ยถามอย่างตั้งใจ
เกาเฟิงมองไปที่โจวถงอีกครั้ง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้มอย่างขมขื่น “เรื่องมันผ่านมากว่ายี่สิบปีแล้ว พ่อแม่ของโจวถงเป็นผู้มีบุญคุณกับผม แต่น่าเสียดายที่พวกเขาถูกฆ่าตายเพราะดันไปล่วงเก
