ต่อมา เธอก็ดีดตัวขึ้นจากโขดหินทั้งที่ยังบีบคอของซุนเม่าไฉไว้ จากนั้นก็เหยียบอยู่บนหินที่ปกคลุมไปด้วยหิมะและกลับไปสู่ยอดเขา
ไม่นานนัก ร่างของซุนเม่าไฉก็ถูกโยนลงไปในหิมะบนยอดเขาราวกับสุนัขที่ตายแล้ว
หญิงชุดแดงชักแส้ออกมา เมื่อซุนเม่าไฉพยายามลุกขึ้น เธอก็เหวี่ยงแส้เพื่อให้แส้พันรอบคอของอีกฝ่ายก่อนจะกระชากเขาไปด้านหน้า
“ไว้ชีวิตผม…”
ซุนเม่าไฉคว้าเชือกแส้ไว้และร้องขอความเมตตาด้วยความกลัวสุดขีด
หญิงในชุดกระโปรงแดงยิ้มแสยะ เธอทะยานตัวขึ้นเตะซุนเม่าไฉจนกระเด็นไปราวห้าหกเมตร จากนั้นเธอก็ก้าวไปข้างหน้าพลางกัดฟันแล้วถามว่า “บอกมา แกเป็นเคยไปที่หมู่บ้านเพื่อขอแผนที่ภูเขาเมิ่งหลานมาจากถงหู่ใช่ไหม”
“ใช่ ผมเอง!” ซุนเม่าไฉเอามือทาบอกอย่างตื่นตระหนกเมื่อรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง
“เขาอยู่ที่ไหน?” หญิงในชุดกระโปรงแดงยกซุนเม่าไฉขึ้นเหมือนเขาเป็นไก่ตัวหนึ่งและถามเสียงเข้ม
“เขาอยู่ในหมู่บ้าน! ผม…”
ปัง…
ซุนเม่าไฉไม่ได้พูดต่อ เขาถูกเหวี่ยงอีกครั้งแล้วโดนเฆี่ยนตีด้วยแส้ เขาจึงร้องด้วยความเจ็บปวด
ชายชราอยากจะตายไปให้พ้น ๆ
เขาไม่เคยเห็นหญิงคนนี้มาก่อน และไม่รู้ว่าหญิงคนนี้บ้าขนาดไหนถึงมาทรมานกันโดยไม่มีเหตุผล!
“ฉันกำลังพูดถึงไอ้สารเลวที่ชื่อโจว”
โจวอี้?
จู่ ๆ ซุนเม่าไฉก็ร้องเสียงดัง “หยุดก่อน ผม ผมรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ผมจะบอกคุณเอง”
หญิงสาวในชุดกระโปรงแดงหยุดกะทันหัน เธอก้าวไปข้างหน้า เหยียบหน้าอกของซุนเม่าไฉ่ไว
