บทที่ 87 ชั่วโมงแห่งความสุขในการเล่นสเกต
วันอาทิตย์แดดออกสดใส
โจวอี้จับมือลูกสาวและพากันเดินเที่ยวไปตามย่านที่คนพลุกพล่านของจัตุรัสเต๋อจี่
วันนี้ถังเหมียวเหมี่ยวแต่งตัวน่ารักมาก เธอสวมแจ็กเก็ตขนเป็ดสีเบจ รองเท้าบูทสีกาแฟ หมวกถักนิตติ้ง และผ้าพันคอสีฟ้าอ่อน
ตอนนี้คือช่วงเวลาที่มีความสุขมากสำหรับถังเหมียวเหมี่ยวที่ได้อยู่กับโจวอี้
เธอมีความสุขที่ได้รับความรักจากพ่อของเธอเพราะนี่คือสิ่งที่เด็กน้อยต้องการมาโดยตลอด
ตอนนี้
โจวอี้จูงมือข้างหนึ่งของเด็กน้อย ส่วนมืออีกข้างของเด็กน้อยถือลูกกวาดสีสันสดใส
“พ่อจ๋า หนูอยากจะเล่นสเกต”
ระหว่างเดินผ่านลานสเกต ถังเหมียวเหมี่ยวมองดูผู้คนจำนวนมากที่กำลังเล่นสเกตอย่างอิสระ
“เหมียวเหมี่ยวเล่นสเกตเป็นด้วยเหรอ” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้ม
“หนู..หนูยังไม่เคย…” ถังเหมียวเหมี่ยวส่ายหัว และใบหน้าที่บอบบางของเด็กน้อยก็ฉายชัดถึงความผิดหวัง
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพ่อสอนให้เอง” โจวอี้อุ้มเธอขึ้นมาและเดินไปที่ประตูลานสเกต
ด้านนอกประตูเล็ก ๆ ของลานสเกตมีครอบครัวหนึ่งกำลังลังเลที่จะเข้าไป
ทันใดนั้น เด็กชายอายุสี่หรือห้าขวบก็ชี้ไปที่ถังเหมียวเหมี่ยวและตะโกนว่า “ถังเหมียวเหมี่ยว! พ่อครับแม่ครับ! นี่คือถังเหมียวเหมี่ยวเพื่อนร่วมชั้นของผม”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทั้งคู่ก็มองไปที่โจวอี้และถังเหมียวเหมี่ยวทันที
“พ่อคะ นั่นจางหลงหลงเพื่อนร่วมชั้นของหนูเอง” ถังเหมียวเหมี่ยวกอดคอของโจวอี้และ