บทที่ 84 ช่วยชีวิตชายคนหนึ่ง
ภายในห้องโถงกว้างขวางมีเตียงสามเตียง แต่ละเตียงมีคนนอนอยู่ทุกเตียง โจวอี้จำได้ว่าสามคนนี้คือเกาเฟิงและผู้ใต้บังคับบัญชาอีกสองคน
นอกจากนี้ อันเล่ยและแมวน้อยก็เหมือนจะอยู่ที่นี่ด้วย
หลินเวยเอนตัวพิงหน้าต่างอย่างเงียบ ๆ
อันเล่ยเดินไปข้างหน้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยการอ้อนวอน เธอยกกำปั้นขึ้นโค้งคำนับและกล่าวว่า “หมอโจว ได้โปรดช่วยเจ้านายของเราด้วย เรายินดีจ่ายเต็มที่”
“อืม!”
โจวอี้พยักหน้าพลางเดินไปหาหลินเวยแล้วพูดว่า “เหมียวเหมี่ยวลูก เรียกเธอว่าป้าสิ”
“ป้า!” ถังเหมียวเหมี่ยวพูดตามอย่างเด็กแสนรู้
“สวัสดี เหมียวเหมี่ยว” หลินเวยตกหลุมรักเด็กหญิงที่บอบบางและน่ารักคนนี้ในทันที เธอมองไปที่โจวอี้แล้วถามว่า “นี่คือ…”
“ลูกสาวผมเอง ช่วยดูแลเธอหน่อย” ชายหนุ่มคลี่ยิ้ม
“ลูกสาวของนาย นาย …นายแต่งงานแล้ว?” หลินเวยเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ แต่ก็ยังเอื้อมมือไปรับเด็กหญิงตัวน้อยมา
“ผมจะเล่าให้ฟังภายหลัง” โจวอี้พูดอะไรบางอย่างและมองไปที่ลูกสาว “เหมียวเหมี่ยว ลูกเล่นกับคุณป้าไปก่อนนะ พ่อเป็นหมอ… อะ… เอ่อ ซูเปอร์แมน! ดังนั้นซูเปอร์แมนต้องไปช่วยผู้คน ลูกต้องเชื่อฟังป้านะ เข้าใจไหม”
“อื้ม…” ถังเหมียวเหมี่ยวพยักหน้าอย่างว่าง่าย
ชายหนุ่มเดินมาหาเกาเฟิง ก่อนจะจับชีพจรที่มือซ้ายแล้วถามว่า “ริมฝีปากเริ่มเป็นสีม่วงแล้ว อีกทั้งใบหน้ายังไร้สีเลือด ที่ต้นคอมีร่องรอยการถูกงูพิษกัด เอ๊
