มาร่วมงาน
“ถังหว่าน พี่อยู่นี่!” เสียงเรียกดังขึ้นไม่ไกลนัก
เธอมองไปตามเสียงนั้น ก่อนจะพบว่าเขาเป็นเพื่อนเก่าและเป็นพี่ชายที่ดีในวงการบันเทิง
“พี่เกาฉง ไม่เจอกันนานเลยนะคะ” ถังหว่านหยิบไวน์แดงขึ้นมาชนแก้วกับอีกฝ่าย
“ใช่ เราไม่ได้เจอกันมาครึ่งปีแล้วใช่ไหม ละครเรื่องล่าสุดทำให้พี่ไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอกเลย” เกาฉงกล่าวด้วยยิ้มอย่างขมขื่น
“เห็นว่าไปถ่ายในทะเลทรายทางตะวันตกเฉียงเหนือเหรอคะ?” ถังหว่านเอ่ยถาม
“ใช่! ถ่ายไปได้กว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วล่ะ” เขาส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะถามว่า “เธอล่ะ เป็นยังไงบ้าง ตั้งแต่พี่ออกจากจินหลิงไปถ่ายละคร เธอยังไม่ได้ออกเพลงใหม่เลยไม่ใช่เหรอ หรือว่ายังไม่เจอเพลงดี ๆ…”
“ยังไม่เจอเพลงที่ถูกใจน่ะค่ะ” ถังหว่านตอบไปตามตรง
“ให้ตายเถอะ ทุกวันนี้โลกถูกครอบงำด้วยกระแสเป็นแรงขับเคลื่อน อันที่จริง ไม่ว่าจะเป็นนักแสดงหรือนักร้อง สิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุดคือผลงานคุณภาพดี แต่เดี๋ยวนี้มีน้อยเกินไปจริง ๆ ที่จะทำได้ขนาดนั้น” เกาฉงยิ้มอย่างขมขื่น
ถังหว่านยิ้มและไม่พูดอะไรต่อ แต่ในใจเธอก็เห็นด้วยกับเขา
ทันใดนั้น ชายหญิงมากหน้าหลายตาก็เดินเข้ามาหาทั้งสอง
ถังหว่านไม่รู้จักพวกเขา แต่เห็นว่าคนเหล่านี้เดินตรงมาหาเกาฉงอย่างชัดเจน เธอจึงหาข้ออ้างออกไปทันทีแล้วเดินไปยังมุมหนึ่งของงาน
เดิมทีเธอก็เป็นคนเย็นชาและไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้าอยู่แล้ว แม้ว่าถังหว่านจะทำงานในวงการบ
