แฟ” หลินเวยยิ้ม
“โอเค ถ้าเปิดร้านแล้วอย่าลืมบอกผม แล้วผมจะแวะไปอุดหนุน” โจวอี้ยิ้มและเข้าไปในรถ
ตอนเย็น
โจวอี้กลับไปที่ย่านช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า พร้อมกล่องของขวัญสองกล่องที่ถูกบรรจุอย่างสวยงาม และยังมีกระเป๋าหนังสีดำหนึ่งใบ
ถังหว่านไม่ได้บอกเขาว่าพ่อแม่ของเธอชอบอะไร เขาจึงต้องขอคำแนะนำจากหวงไห่เทาและ เฉิงฮ่าว เมื่อพวกเขารู้ว่าโจวอี้ต้องการไปพบพ่อแม่ของภรรยา พวกเขาจึงให้ความสนอกสนใจ
หลังจากปรึกษาหารือแล้วพวกเขาพาไปที่ตลาดของเก่า จากนั้นไปที่ตลาดยา และในที่สุดก็เลือกของขวัญมาหนึ่งอย่าง
“พ่อ…”
ภายในห้องโถงของวิลล่า ถังเหมียวเหมี่ยวที่ดูโทรทัศน์อยู่เห็นว่าโจวอี้กำลังเข้ามาก็กุลีกุจอโยนรีโมททิ้ง ก่อนจะอ้าแขนกว้างวิ่งปรี่เข้าไปหาอีกฝ่าย
“ลูกสาวที่รัก พ่อคิดถึงลูกมาก” โจวอี้วางของลงและอุ้มลูกสาวขึ้นไว้ในอ้อมแขน และยกเธอขึ้นสูงหลายครั้ง เด็กหญิงตัวน้อยส่งเสียงหัวเราะดังร่า โจวอี้จึงเอ่ยถาม “เหมียวเหมี่ยวคิดถึงพ่อไหม”
“คิดถึง คิดถึงมาก ๆ เลย” ถังเหมียวเหมี่ยวพยักหน้าหงึกหงัก จากนั้นก็โอบรอบคอผู้เป็นบิดาแน่น และหอมแก้มเขาฟอดใหญ่
การกระของลูกสาวตัวน้อยทำให้หัวใจของโจวอี้สั่นไหว มันอ่อนหวานเสียหัวใจเขาแทบละลาย
ถังหว่านปรากฏตัวขึ้นนอกประตูห้องครัว รอยยิ้มฉายชัดในดวงตา “คุณกลับมาแล้วเหรอ? ทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ?”
“เรียบร้อยแล้วครับ” โจวอี้ยิ้ม
“ถ้างานเสร็จแล้วก็อยู่เล่นกับเหมียวเหมี่ยวในห้องนั
