บทที่ 69 ผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้โบราณ
ลึกเข้าไปในทางเดิน
จ้าวฉางชุนใช้กระดาษทิชชู่เช็ดเลือดที่มุมปากด้วยความหงุดหงิด ทันใดนั้นก็พบว่าหลินเวยมาพร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาจึงกล่าวถามเสียงเคร่งขรึม “คุณไม่ได้ไปส่งแขกหรือ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”
“ผมให้เธอพามาน่ะ”
โจวอี้ยิ้มอย่างสุภาพมองไปที่คางของจ้าวฉางชุนแล้วพูดว่า “กระดูกขากรรไกรหัก ไปโรงพยาบาลด่วน! คุณควรจะไปพบแพทย์จีนเพื่อรับการรักษา มิฉะนั้นอาจส่งผลต่อโครงกระดูกในอนาคต”
“คุณคือใคร?” จ้าวฉางชุนถาม
“ผมแซ่โจว เป็นหมอในโรงพยาบาลแพทย์แผนจีน ผมรู้จักเจ้านายของคุณ” โจวอี้หยิบบัตร VIP ออกมาโบกไปมาให้อีกฝ่ายดู
กุหลาบทอง?
บัตร VIP ระดับที่สอง?
ครั้นเห็นเช่นนั้น จ้าวฉางชุนจึงรีบเปลี่ยนท่าที “คุณหมอโจว เจ้านายของเรามีปัญหา เพื่อไม่ให้เดือนร้อนต่อผู้ไม่เกี่ยวข้อง เขาได้แจ้งแขกให้กลับไปก่อน คุณคิด…”
“โอเค!”
โจวอี้ส่ายหัวและหันไปเปิดประตูห้องโถง
บรรยากาศในห้องโถงตอนนี้ทั้งตึงเครียดและกดดัน
เมื่อโจวอี้กับหลินเวยเข้ามา ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่พวกเขา
“ขอโทษที่มาขัดจังหวะ ได้ยินมาว่ามีการทะเลาะกันผมจึงคิดว่าคงได้ดูอะไรสนุก ๆ เอ~ แต่ไม่คิดว่าคุณจะยังไม่เริ่มสู้ …งี้ผมก็ไม่ได้ทำงานน่ะสิ” โจวอี้เดินไปที่ฝูงชนด้วยรอยยิ้มขี้เล่น จากนั้นค่อย ๆ ดึงเข็มเงินออกมาหมุนไปมา
“โจว…” เฉิงฮ่าวจำโจวอี้ได้และถูกใครบางคนขัดจังหวะทันทีที่อ้าปากพูด
“ไอ้เด็กน้อยไร้ขน ไ
