บทที่ 67 คุณเป็นอะไรไป
“โจวอี้ ทำไมคุณถึงยังตามหลอกหลอนเราอยู่อีก เราซ่อนตัวจากคุณมา 12 ปีแล้ว คุณจำเหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นก่อนหน้านี้ไม่ได้หรือ ฉันขอเตือนคุณไว้ก่อนเลยนะ คุณไม่สามารถเอาชนะฉันได้หรอก?! หากคุณกล้ารังแกน้องชายของฉันอีกครั้ง ฉันจะไม่ไว้ชีวิตคุณแน่!” หลินเวยพูดอย่างโกรธเคือง
“ตอนนั้นผมอายุแค่ 12 ปี ย่อมเป็นเรื่องปกติที่ผมไม่สามารถเอาชนะคุณได้ แต่ตอนนี้ผมอายุ 24 ปีแล้ว คิดว่าผมจะเอาชนะคุณไม่ได้เหรอ?” โจวอี้ถามเคล้ารอยยิ้ม
“ฉัน…ฉันไม่ได้ฝึกฝนเลยในช่วงหลายปีที่ผ่านมา” หลินเวยรู้สึกประหม่าเมื่อพูดออกมา
“ก็ได้ ๆ เรื่องขี้หมูราขี้หมาแห้ง ถ้าไม่ได้เจอคุณที่นี่วันนี้ ผมก็คงจะลืมมันไปแล้ว ปล่อยให้คุณอยู่อย่างสงบสุขสักพัก แล้วเราจะได้จัดการกับความแค้นครั้งก่อนของเรา” โจวอี้ ส่ายหัวและหัวเราะ
“หึ ใครจะสนล่ะ” หลินเวยมุ่ยปาก
“ตกลง ๆ คุณไม่สนใจ แต่คุณรู้หรือไม่ว่าในไม่กี่ปีที่ผ่านมาอาจารย์สาปแช่งใครมากที่สุด?” โจวอี้หัวเราะร่า
“ด่าฉัน?” หลินเว่ยรู้สึกประหม่าอีกครั้ง
“ผิด! ด่าผมต่างหากเล่า แล้วคนถัดไปก็คือคุณ” โจวอี้หัวเราะเสียงดัง
“ไอ้งั่ง!” หลินเวยยกเท้าขึ้นและเตะเข้าที่น่องของโจวอี้ จากนั้นเธอก็พูดอย่างเศร้าสร้อย “ความจริงแล้วเรามีความคิดที่จะออกจากหมู่บ้านโจวเมี่ยวมานานแล้ว แต่ฉันไม่รู้ว่าจะบอกอาจารย์กับลุงรองยังไงดี ฉันจึงฉวยโอกาสตอนที่น้องชายฉันถูกคุณรังแกแอบหนีออกมา ฉันรู้