บทที่ 65 พรสวรรค์
เฉินอันฉีรู้สึกสับสนเล็กน้อยและไม่รู้จะพูดอย่างไร
เธอมาที่นี่เพื่อทักทายเท่านั้น!
เดี๋ยว! แต่โค้ชพูดว่าอะไรนะ?!
หมอโจวฝึกกับรถคันนี้แค่คนเดียว? เขาซื้อรถฝึกคันนี้เลยเหรอ? หรือว่ารู้จักกับหัวหน้าโรงเรียนสอนขับรถใช่ไหม?
แป๊ะ…
โจวอี้ดีดนิ้วขึ้นต่อหน้าเฉินอันฉีและยิ้มออกมา “ตั้งสติหน่อย โค้ชโจวของเราเก่งมาก ถ้าคุณได้เรียนรู้สิ่งที่เขาสอนผม คุณสามารถทำตามได้ดีทีเดียว”
“ฉัน…” เฉินอันฉีพยายามจะอ้าปากพูด และในที่สุดก็รวบรวมความกล้าออกมา “นั้นสินะคะ โค้ชโจว หมอโจว รถเบอร์สิบแปดที่ฉันฝึกน่ะมีนักเรียนเยอะเกินไป ขอฉันฝึกด้วยนะคะ”
โจวอีซิงไม่รังเกียจ เขาพูดอย่างเป็นกันเองว่า “งั้นมาฝึกด้วยกัน!”
“ขอบคุณค่ะ!”
เมื่อเฉินอันฉีพบว่าโจวอี้เองก็ไม่มีปัญหาใด ๆ เธอจึงวิ่งกลับไปอย่างมีความสุข
“เฉินอันฉี เธอพูดอะไรกับหมอคนนั้น?” เมื่อซุนคั่นเห็นเฉินอันฉีวิ่งกลับมาก็ถามขึ้นทันที
“ฉันเพิ่งไปทักทายเขา แต่รถคันนั้นมีแค่หมอโจวเท่านั้นที่ฝึกได้ โค้ชของรถคันนั้นก็เลยขอให้เราไปฝึกกับหมอโจว” เฉินอันฉียิ้ม
“ไปด้วยกันเหรอ ไม่! ไม่! ไม่! เขาจะฆ่าฉันแน่!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซุนคั่นก็ส่ายหัวด้วยเสียงสั่น ๆ
“ก็เธอบอกว่ารถเรามีนักเรียนเยอะเกินไปไม่ใช่เหรอ เพราะงั้นรถของเขาน่ะ…”
“หยุดพูด! ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่ไป!” ซุนคั่นยังคงดื้อรั้น
“ไม่เป็นไร ถ้าเธอไม่ไป ฉันจะไปเอง” เฉินอันฉีเลิกชักชวน
อันที่จริง เธอเพิ่
