เพลง ‘หิมะในฤดูใบไม้ผลิ’ บรรเลงออกมาอย่างลึกซึ้งด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย โจวอี้เป็นคนที่มีมาตรฐานสูงในการรับฟังบทเพลงเช่นนี้ และเขายอมรับว่าซีชิงอิ่งสามารถเล่นเพลงนี้ออกมาได้อย่างสมบูรณ์
หานหาน กลับมาที่โรงน้ำชาในตอนท้ายเพลง และเธอพลันได้ยินเสียงทอดถอนใจและเสียงพึมพำของโจวอี้ “ความงามและความสามารถเป็นของคู่กันจริง ๆ แต่ก็ดีเราจะได้เพลิดเพลินกับอาหาร!”
“เจ้านายของเราน่าทึ่งมากใช่ไหม?” หานหานมีบุคลิกที่เงียบขรึม เธอไม่ค่อยแสดงอารมณ์ทุกข์ร้อนสักเท่าไหร่ แต่ในเวลานี้เธอยังมีความภาคภูมิใจและความนับถือซีชิงอิ่งอยู่บ้าง
“ยอดเยี่ยม!” โจวอี้พยักหน้า
“แสดงว่าคุณมีรสนิยมการฟังที่ดี” หานหานยิ้มและรินชาให้ชายหนุ่ม จากนั้นก็กลับไปต้มชาอีกครั้ง
ครู่ต่อมาเพลงที่สองก็ดังขึ้น บทเพลงนี้มีชื่อว่า ‘ภูเขาสูงและสายน้ำ’
โจวอี้ดื่มชาหอม ๆ แล้วหลับตาฟังจนจบเพลง ท่วงทำนองที่งดงามยังคงติดตรึงอยู่ในใจ
กริ๊งงง!!
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น
โจวอี้มองดูชื่อผู้โทรเข้าก็พบว่าเป็นหวงไห่เทา
“เถ้าแก่หวง คุณเพิ่งตื่นเหรอ?” ชายหนุ่มรับสายด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
“ใช่ผมเพิ่งตื่น แล้วก็เพิ่งเห็นว่าก่อนหน้านี้คุณโทรมา มีอะไรรึเปล่า?”
“พาผมไปโรงเรียนสอนขับรถทีสิ” โจวอี้เอ่ยเข้าประเด็น
“รีบขนาดนั้นเลย?”
“ที่บ้านมีรถคันใหญ่อยู่ จะไม่รีบได้ยังไง? อีกอย่างผมต้องไปรับไปส่งลูกที่โรงเรียนทุกวัน จะให้ลูกสาวผมทนหนาวต่อไปไม่ไ
